Η φύση και ο πόλεμος των δυο φύλων 24 Αυγούστου 2006
Posted by loveblog in Έρωτας, αγάπη....15 comments
Κάθε χυλόπιτα, κάθε ξενέρωμα γίνεται αφορμή για χιλιάδες σχόλια του στυλ “Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες”, “Οι γκόμενες δεν ξέρουν τι θέλουν” και άλλα τέτοια αν πρόκειται για άντρα, ενώ αν πρόκειται για γυναίκα (εκεί να δεις τι γίνεται)… Λέει η μια φίλη στην άλλη: “Εγώ σου τα’χα πει ότι ήταν μαλάκας”, οπότε της απαντάει η πληγωμένη – φτυσμένη φίλη: “Από εδώ και μπρός θα ασχολούμαι μόνο με μένα, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες. Τόσο πολύ που με κάνουν να θέλω να γίνω λεσβία. Ψήνεσαι;”… και της απαντάει η φίλη της. “Ναι, αμέ… άλλωστε μ’αρέσεις…”. Ούπς!!!! αυτό δεν είναι η πραγματικότητα… μπερδεύτηκα πάλι.. Τέλοσπάντων όμως, κάπως έτσι γίνεται. Ξενερώνει ο άντρας που μόλις έφαγε το χυλό, ξενερώνει και η γυναίκα που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έφαγε χυλό, απλά της φταίνε οι άντρες και πάει λέγοντας…
Η αλήθεια είναι ότι τον άνθρωπο τον τραβάει ο χυλός. Πιο πολύ θα ασχοληθούμε με μια γυναίκα που μας άρεσε, μας έφτυσε κι έφυγε, παρά με μια γυναίκα που μας γουστάρει και θέλει να είμαστε μαζί. Το ίδιο και οι γυναίκες. Απλή διαπίστωση. Και συνεχίζω…
Ο Θεός, ή αν προτιμάτε η φύση μας έπλασε με τον εξής απλό κανόνα: Η γυναίκα να έλκει τον άντρα και ο άντρας να έλκει τη γυναίκα. Όλα δούλευαν μια χαρά, ώσπου εισέβαλλαν στην πραγματικότητα της εκάστοτε εποχής οι συμβουλάτορες. Άλλοτε οι φίλες που συμβούλευαν τι σόι πουτανιά να σκαρφιστεί για να τον τυλίξει, άλλοτε το Cosmo που βοηθούσε στη μετάβαση από μια απλή φυσιολογική κοπέλα σε μια νευρόσπαστη ανοργασμικιά διψασμένη για σεξ, και τα συναφή. Ο άντρας από την άλλη, όσα χρόνια ασχολούμαι με το θέμα, όλες τις εποχές το ίδιο μαλάκας ήταν. Η που θα καψουρευόταν τη γκόμενα και θα τα έπινε (μέχρι να πιει όλο το Βόσπορο) για να του περάσει, ή που θα ήταν μουρντάρης και θα κυνηγούσε ότι θυληκό κινείται σε ακτίνα βολής.
Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Αφού αν ακούσεις να μιλάνε αντρες και γυναίκες θα σου πουνε ότι αυτό που θέλουν είναι να βρούν ένα ταίρι που να μην τους ταλαιπωρεί με παιχνίδια και άλλες τέτοιες παπαριές, γιατί κανείς δεν ακολουθεί αυτή τη λογική; Και δίνω μόνος μου την απάντηση σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι στη φύση μας το πράμα… το ζητάει ο οργανισμός μας. Πώς το λένε. Τη γουστάρουμε την τυρράνια ρε παιδάκι μου. Θέλουμε για να μας ρίξει η γκόμενα ή ο γκόμενος να μας κάνει όλα αυτά τα παιχνίδια που κράζουμε. Εξάλλου είναι ότι πιο βλακωδες να προσπαθούμε να αρνηθούμε τη φύση μας. Είναι σαν αυτές τις γυναίκες που προσπαθούν να το παίξουν άντρες… ξέρεις, κάνω σεξ χωρίς συναίσθημα… που μπορεί να το κάνουν με τον πρώτο τυχόντα, αλλά είναι πάντα πρόθυμες να κολλήσουν και να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα ανα πάσα στιγμή. Είναι σαν αυτούς τους άντρες που λένε ότι εμένα θα μ’άρεσε να κάνει η γυναίκα την πρώτη κίνηση, αλλά όταν τους την πέσει μια γκόμενα που ξέρει να παίζει χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια.
Το θέμα είναι αγαπητοί μου φίλοι και μικρά παιδια, ότι η χειρότερη μαλακία που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να αρνηθεί τη φύση του. Να παραμυθιάσει τον εαυτό του με όλες αυτές τις παπαριές και να νομίζει ότι κάνει καλό στον εαυτό του. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εμείς οι ίδιοι που τα λέμε τα πιστεύουμε…
Τα πιτσιρίκια έχουν ξεφύγει 17 Αυγούστου 2006
Posted by loveblog in Ερωτικές ιστορίες.24 comments
Βόλτα στο λιμάνι, βράδυ Παρασκευής. Σ’ενα παγκάκι μαζεμένα κάτι μαλακισμένα, αγοράκια και κοριτσάκια που παίζανε με τα κινητά τους. Ετών 16 άντε 17. Δεν δίνω σημασία, προχωράω με την παρέα και κοντοστεκόμαστε λίγο παρακάτω για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε να ακουμπήσουμε τα λεφτάκια μας… Άξαφνα, μια λάμψη, ωσάν από φλας άστραψε. Όντως, ήταν ένα φλας από αυτά τα κινητά της νέας κοπής που έχουν φωτογραφική μηχανή σαν κι αυτή των παπαράτσι, 3G, SMS, MMS και ότι άλλο θες. Πέφτει λοιπόν το σχόλιο.
- “Που τα βρίσκουν τα μαλακισμένα τόσα λεφτά και παίρνουν κινητά 600 ευρώ;”
Και πάνω που σχολιάζουμε την οικονομική κατάσταση των γονέων, των παππούδων που κάνουν δώρο στα εγγόνια τους τέτοια εργαλεία και μετά βγαίνουν στο Mega και κλαίγονται για τις συντάξεις, σε ανύποπτο χρόνο, ένα κοριτσάκι, ιδιαίτερα εμφανίσιμο, αλλά με ηλικία ικανή να σε στείλει στη στενή (18 και κάτω), κατεβάζει το τζινάκι, τραβάει τη στριγκάρα και τσουπ… Δεύτερη λάμψη!
Μετά βγαίνουν οι μανάδες και λένε “Οι αλήτες! Βγάλανε την κόρη μου στο Internet!!!”. Αν εσύ κυρά μου δεν μαζεύεις την κόρη σου και της αγοράζεις και στριγκάδια από τα 13 της, ποιος σου φταίει; Τα πιτσιρίκια έχουν ξεφύγει. Τώρα θα μου πείς, βρήκανε και τα κάνουνε. Καύλες έχουν τα παιδιά, να μην εκφραστούνε; Το αίμα τους βράζει, και ένα σωρό άλλες τέτοιες παπαρολογίες.
Το αίμα τους βράζει, ναι, γιατί θέλουν να ανακαλύψουν το ένα με το άλλο τι έχουν μέσα στα βρακιά τους. Αλλά όχι κι έτσι. Είπαμε… κάντε ότι είναι να κάνετε, αλλά με διάκριση. Όχι να τραβιέστε μέσα στις τουαλέτες και να βιντεοσκοπιέστε. Και στο φινάλε, αν δεν καταλαβαίνετε τι κάνετε και ότι το σεξ πέρα από ζωώδη έκφραση είναι και πράξη ερωτισμού και τρυφερότητας, μην το κάνετε καθόλου. Κάντε το όταν θα μπορεί το μυαλουδάκι σας να το χωνέψει. Μετά στα 18 τους πώς να μην έχουν βαρεθεί τη ζωή τους; Αφού ότι ήταν να κάνουν το έχουν κάνει… Τι διάολο; Τι τους ταίζουν;
Η πρώην μου παντρεύεται… 16 Αυγούστου 2006
Posted by loveblog in Ερωτικές ιστορίες.9 comments
Το ούζο είναι ίσως η πιο καταπληκτική ελληνική εφέυρεση. Λέει λοιπόν η Χαρούλα : “Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας. Έτσι λοιπόν, όταν πήγα να βρώ τα φιλαράκια μου στο ουζερί ήξερα τι επρόκειτο να αντιμετωπίσω… ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα.
- “Τι έμαθα ρε μαλάκα; Θα σε παντρέψουμε στη Σάμο;”, ρωτάει ο ένας…
- “Χαλαρά… ” του απαντάει ο άλλος.
Εγώ ακόμη είχα το χαμόγελο της ήρεμης δύναμης και αφού τους τα έχωσα λίγο αργότερα ότι αυτοί θα παντρευτούν πρώτοι (μάλιστα ο ένας πολύ σύντομα και ο άλλος με μια ελληνίδα και όχι αγγλίδα που δεν έχει σχέση με καμία από τις μέχρι τώρα προσδοκίες του), ανοίξαμε μια κουβέντα περι αρραβώνα, γάμου και προίκας.
Φεύγουμε από το ουζερί για να πάω να συναντήσω για μια ακόμη φορά την κρέπα των ονείρων μου (βλέπε παλιότερα post) και στο δρόμο η κουβέντα συνεχίστηκε. Να’σου λίγο παρακάτω, η πρώην που έλεγα σε παλιότερο post ότι ήθελε να παίζουμε τους παντρεμένους από το 2ο μήνα με τον τωρινό γκόμενό της! Έ, ρε γλέντια!!!!
Κάνουμε μια στάση εκεί, πειράζω λίγο ένα φίλο που ήταν στην παρέα, χαιρετάω και το γκόμενό της, ο οποίος σημειωτέον είναι γαμώ τα παιδιά και παλιότερα έχουμε πιει και κανα δυο μπύρες παρέα και μόλις φύγαμε λέω στον Κολλητούλη:
- “Μαλάκα… αυτή παντρεύεται!” Και δεν ξέρω αν το γέλιο που μου βγήκε ήταν η ανακούφιση ότι δικαιώθηκα από την προηγούμενη κουβέντα, ή αν γελούσα με την έκφραση “Φτηνά τη γλίτωσα” που δεν έλεγε να σταματήσει να ακούγεται μέσα στο κεφάλι μου.
Η πλάκα είναι, ότι παντρεύεται!!! Αργά ή γρήγορα, παντρεύεται στα 23 της!!! Και τόσο καιρό κυνήγαγε να παίζει τη σύζυγο-μαμά και τώρα, το όνειρό της έγινε πραγματικότητα! Είχε ψύχωση με το γάμο! Έψαχνε απεγνωσμένα να παντρευτεί! Το καλύτερο είναι ότι εγώ την έκανα στη στροφή…
Εύχομαι λοιπόν “επι τη χαρμόσυνω αυτή συνεύρεση, βίον ανθόσπαρτον”. Δεν είμαι κατά του γάμου, αντίθετα μάλλον είμαι αρκετά υπέρ του γάμου. Αλλά όταν βλέπω τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορώ… θα το ανοίξω το ρημάδι μου…
Η γκόμενα η κομπλεξικιά… 9 Αυγούστου 2006
Posted by loveblog in Ερωτικές ιστορίες.5 comments
Επέστρεψα σπίτι και είπα να βγώ με τους υπόλοιπους ναυαγούς – survivors. Προσωπικοί λόγοι δεν μου επέτρεπαν να κάτσω μέσα. Άλλωστε καλοκαίρι είναι, αρχές Αυγούστου. Γουάτ δα φακ; Δεν θα είχε κόσμο; Μάζεψα λοιπόν την παρέα, φορτώθηκα χρήμα (σαν μαφιόζος γράφω ρε πούστη μου…) και πήραμε αμπάριζα τα γνωστά – λιγοστά στέκια. Αφού περάσαμε την ώρα μας πίνοντας και κερνόντας ο ένας τον άλλο, είπε η γόμινα (σωστά το γράφω… είναι το “η γκόμενά μου” και “η κοπελιά μου” αλλά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω καμία από τις δύο λέξεις) ενός φίλου μου να με ρωτήσει για το παρελθόν μου. Φοράει λοιπόν το καλό της χαμόγελο, και μου σκάει την ερώτηση ωσάν σε συνέντευξη για περιοδικό ποικίλης ύλης:
- “Τώρα, θα μου πείς πώς χώρισες;”
- “Με ποιά;”, ο ανυποψίαστος
- “Με όλες!!!!”
Βγάζω το τσιγάρο, το ανάβω, και παίρνω μια βαθιά τζούρα…
- “Τι μου κάνεις τώρα…”
Αρχίζει λοιπόν ο δικός σου και αραδιάζει πρόσωπα και πράγματα. Από τον καιρό του Νώε (κάπου στα 18, όπου ανακάλυψα ότι το να “τα έχεις” είναι πολύ cool και οτι το να βλέπεις την κοπέλα σου στα διαλείμματα του σχολείου δεν θεωρείται σχέση) μέχρι και σήμερα. Άρχισα να ιδρώνω, να σκέφτομαι, έπινα, κάπνιζα, έξυνα το κεφάλι μου, ότι χρειαζόταν δηλαδή ο οργανισμός μου για να μιλήσει με ειλικρίνεια. Μέχρι που κοντοστάθηκα σε μια. Δε λέω, κουκλάρα, άνετη με τους φίλους μου, παιχνιδιάρα και φιλούσε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ! Πολλά υποσχόμενη. Γι’αυτό και μαζί της είχα τελείως διαφορετική στάση. Ήμουν χαλαρός, σπάταλος και γενικότερα το “αντράκι”, που μιλούσε έξω από τα δόντια και τα έλεγε ωραία. Και της άνοιγα και τις πόρτες 
Όχι, εκφράσεις του στύλ “Σε γουστάρω ρε μανίτσα”, δεν ακούστηκαν από τα χείλη μου. Η έκφραση όμως “Μ’αρέσεις πολύ” ακούστηκε. Αυτή ήταν ίσως και η μεγαλύτερη μαλακία μου. Πολύ σύντομα η γόμινα με παράτησε, με τρόπο που μ’έκανε να θυμηθώ πώς “τα χαλάγαμε” στο Δημοτικό… άντε στο Γυμνάσιο. ΜΕ SMS!!!! Γαμώ τα γέλια!!!! Το μήνυμα συγκεκριμένα έγραφε:
“Δεν ήξερα πως να στο πω… απλά αυτό τον καιρό δεν θέλω να έχω σχέση” για να δικαιολογήσει αναπάντητες κλήσεις 5 ημερών. Δε λέω, με πείραξε. Άλλωστε έχω καλή σχέση με το μέταλλο και έτσι η λαμαρίνα τα είδε την ωραία μου οδοντοστοιχία και πάλι για τα καλά. Από την άλλη, λίγο η συνέντευξη που μου έπαιρνε η γόμινα του φίλου μου, λίγο ότι κάτι τέτοιες παπαριές τις έχουμε πει όλοι μας λίγο πολύ, κατάλαβα ότι η τύπισσα την ώρα που μου το έλεγε αυτό, ασχολιότανε μάλλον με το αποτέτοιο του πρώην της. Άλλωστε μου τα μάσαγε όταν συζητάγαμε για παλιότερες σχέσεις.
- “Γιατί κομπλεξικιά;”
- “Γιατί πολύ απλά, μου είπε και μου έδειξε ότι της άρεσα, όλο μου έλεγε τι καλά που περνάμε και άλλα τέτοια και μετά, εκεί που μιλούσαμε για τη “σχέση” μας και όπως λέει και το προσφιλές λαϊκόν άσμα “γύρισε πίσω γιατί μου έλειψες” (είχα φύγει για το πατρικό), έστειλε το μηνυματάκι και δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις. Πόσων χρονών είμαστε επιτέλους; Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να με πάρει ένα τηλέφωνο και να μου πεί τι συμβαίνει.”
- “Τι της έκανες;”
- “Να σου πω την αλήθεια, τίποτα. Της φέρθηκα παρα πολύ καλά.”
- “Ε, τότε;”
Τελικά αυτό φταίει. Δεν έπρεπε να της φερθώ καλά. Έπρεπε να τη δέρνω, να τη σκυλοβρίζω και να τη βάζω να μου πλένει τα σώβρακα…. χαχαχα…. ούτε τον εαυτό μου δεν πείθω για σατράπης. Όχι χωρίς πλάκα και θα ήθελα να μου απαντήσετε εσείς τα κοριτσάκια. Γουάτ δα χελλ; Τόσο γρήγορα της έδωσα την επιβεβαίωση που έψαχνε;
- “Τι έχετε να της πείτε τώρα;” (αυτό το πρόσθεσα εγώ για να μοιάζει πιο πολύ με συνέντευξη σε περιοδικό)
- “Δεν τελειώσαμε γλυκιά μου… Δεν τελειώσαμε έτσι… Πολύ σύντομα θα με βρείς μπροστά σου… Μουχαχαχαχαχα!!!!”
10 πράγματα που δεν πρέπει ΠΟΤΕ να πείτε στο σύντροφό σας 6 Ιουλίου 2006
Posted by loveblog in Συμβουλές.6 comments
Μπαίνω κατευθείαν στο ζουμί μιας και η απουσία μου τόσο καιρό, δεν μου επιτρέπει να προλογίσω και να μακρυγορήσω σε ένα ήδη μεγάλο post και παραθέτω μια λίστα με 10 πράγματα που δεν πρέπει ποτέ ένας άντρας να πει σε μια γυναίκα και μια γυναίκα σε έναν άντρα.
Αν είσαι άντρας μην πεις ποτέ στη σύντροφό σου
1. “Πάχυνες ή μου φαίνεται;” Η ερώτηση αυτή μπορεί να αντικατασταθεί και με άλλες δηλώσεις ή ερωτήσεις όπως: “Δεν φαίνεται να κάνει δράση η κρέμα για την κυτταρίτιδα”, “Πότε ξεκινάς δίαιτα;” και άλλα τέτοια. Σε αυτό τον τομέα έχω ένα σωρό…
2. “Πώς είσαι έτσι;” Εδώ πλέον αναφερόμαστε σε ρούχα, μακιγιάζ, χτένισμα ή αξεσουάρ ή μπορεί απλά να αποτελεί επέκταση της προηγούμενης δήλωσης. Αντίθετα, αν κάτι δεν σ’αρέσει, δράσε ως άλλος Μάρκελλος Νύχτας. Όχι… μην της απαγγείλεις ποίηση που έγραφες στο μπάνιο… Παίξ’το στυλίστας εννοώ.
3. “Είσαι τελείως ηλίθια;” Οι γυναίκες έχουν κάτι με τη νοημοσύνη τους και αυτό είναι να μην τολμήσει ΚΑΝΕΙΣ να την υποτιμήσει.
4. “Την προαγωγή θα στη φάει η … ” ή αν δεν πρόκειται για δουλειά που έχει να κάνει με επαγγελματική άνοδο, ” η … είναι κάνει καλύτερη δουλειά από σένα”. Εδώ αναφερόμαστε σε γυναίκες που έχουν σε περισσότερη εκτίμηση τη δουλειά τους παρα τον γκόμενο – σύζυγο – μαλάκα και αυτές είναι ΠΟΛΛΕΣ. Αυτό όχι μόνο θα της σκοτώσει την επαγγελματική της αυτοπεποίθηση, θα σου δώσει και τα παπούτσια στο χέρι… αν όχι στο κεφάλι! Ναι, ακόμη κι αν έμαθες οτι η τσουλάρα από το άλλο τμήμα πηδήχτηκε με το διευθυντή για να πάρει τη θέση, κράτα το στόμα σου κλειστό. Εξάλλου αυτό θα είναι το αγαπημένο της επιχείρημα όταν διαπιστωθεί ότι δεν πήρε τη δουλεια. Μην της το χαλάς).
5. “Το καλύτερο σεξ που έκανα στη ζωή μου ήταν με τη…” και δεν αναφέρεις το όνομα της, αλλά μιας πρώην (ή μιας γκόμενας που παρουσιάζεις σαν πρώην ή ακόμη χειρότερα της αδερφής της), και συνεχίζουμε ευθύς για το άλλο άκρο που είναι:
6. Σε ερώτηση τύπου “Τι είναι αυτό που σ’αρέσει πιο πολύ σε μένα”, απαντάς με όλη σου την ειλικρίνια και με πλήρη και παραστατική περιγραφή “Είσαι φωτιά στο κρεββάτι” ή “Τα βυζιά και ο κώλος σου”. ΠΟΤΕ δεν τα αναφέρεις αυτά πρώτα και αν κάνεις τη μαλακία, μην την αφήσεις να μιλήσει και συνέχισε τη συζήτηση! Αφού την εκθειάσεις ως άλλη Αφροδίτη της Μήλου, αφού της δώσεις να καταλάβει πατάει κάτω 12 γκόμενες που ζηλεύει, αφού την κάνεις να συνειδητοποιήσει ότι τα μωρά που βλέπεις στην τηλεόραση ωχριούν μπροστά της και αφού φυσικά της γράψεις οκτασέλιδη έκθεση ιδεών για τον ψυχικό της κόσμο, ανάφερέ τα. Δεν κρατιέσαι, ε; Ούτε και αυτή… Απλά θέλει να τα πείς στο τέλος με ένα πονηρό χαμογελάκι για να σε ανταμείψει ανάλογα.
7. “Ρε δε γαμιέσαι;” ή “Άντε γαμήσου”. Θα το κάνει…
8. “Ώρες ώρες είσαι ίδια η μάνα σου”. Αυτό τους ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Παραδεχτείτε το κυρίες μου… κι εμείς είμαστε ίδιοι με τους πατεράδες μας και κατα το Σ. Φρόυντ μοιάζουμε αρκετά και με τους δικούς σας πατεράδες.
9. “Μάθε να παρκάρεις!” ή “Πώς οδηγάς έτσι;”. Οι γυναίκες οδηγοί έχουν αυτοπεποίθηση ίσα με 10 νταλικέρηδες. Το τιμόνι είναι η φυσική προέκταση του χεριού τους και φυσικά οδηγάνε πολύ καλύτερα από ΟΛΟΥΣ τους άντρες ΜΑΖΙ!
10. “Μου ζάλισες τα…” και προσθέτεις όποιο μέρος του σώματος επιθυμείς. Βασικά το ξέρει ήδη, απλά της αρέσει να το κάνει. Αν κάνεις το λάθος και της το πείς, ή που θα συνεχίσει τη γκρίνια, ή που θα στα κλωτσήσει για να πρηστούν κι άλλο.
Αν είσαι γυναίκα μην πεις ποτέ στο σύντροφό σου (βέβαια μερικά τα λένε ούτως ή άλλως, αλλά καλά θα ήταν να μην τα έλεγαν)
1. “Το … σου είναι μικρό”, ή “Αυτά που λένε ότι το μέγεθος δε μετράει τα λένε οι μικρού μεγέθους. Φυσικααααά και μετράει”. Για τον άντρα μετράει πιο πολύ απ’όσο φαντάζεσαι
2. “Μωρό μου…. θα μου πάρεις εκείνη τη σαλοπέτα που λέγαμε;”. Πρώτον: Δεν ξέρουμε τι είναι η σαλοπέτα. Δεύτερον: Προχτές δεν πήγες για ψώνια. Τρίτον: Τι νομίζεις ότι κάνω; Ότι είμαι ιδιοκτήτης τράπεζας; Τέταρτον: Δε σ’ ακούω αγάπη μου…. δεν έχει σημα το κινητό… Έλα… ναί; ναι;… Γαμώ τα κινητά μου…
3. “Καλά ε…. ο … είναι και γαμώ! Πολύ ωραίος!”. Δεν είναι πιο εύκολο απλά να μας κλωτσήσετε στα αχαμνά;
4. “Τη γάμησα την πιστωτική σου…”. Βασικά καλό είναι να μην το κάνετε, όχι να μην το λέτε. Αλλά από την άλλη, επειδή θα το κάνετε έτσι κι αλλιώς, το να μην το πείτε είναι μια καλή αρχή. Δεν θέλω κάποιον που με ξεζουμίζει οικονομικά να μου το χτυπάει στα μούτρα. Πάρτε παράδειγμα τον Υπουργό Οικονομίας με τι τρόπο το κάνει.
5. “Ο πρώην μου ….”… ότι και να ακολουθεί μετά είναι κατακριτέο. Δεν αρχίζουμε μια πρόταση έτσι λέμε…
6. “Πάαααλι σεξ;”… Όπως λέει και το ρετρό τραγουδάκι της δεκαετίας του 60, “ένα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο”…
7. “Μ’αγαπάααας;”… Δεν είναι τόσο κακό.. απλά η σκέψη που σαν ρυάκι κυλάει στο μυαλό μας είναι “Τι θα μου ζητήσει πάλι;”
8. “Δεν είσαι καλός στο κρεββάτι”. Εκείνη την κλωτσιά; Μήπως να την ξανασκεφτούμε;
9. “Με πιέζεις! Νιώθω πως δεν έχω το χώρο μου. Δεν αισθάνομαι ελεύθερη”. Αυτό που ακούμε είναι: “Κούνα τη χοντροκωλάρα σου από τον καναπέ μαδαφάκα! (Αγγλική έκφραση εμπνευσμένη από τις συνήθειες του Οιδίποδα) Πάρε πούλο! Θέλω να κάτσω να βάψω τα νύχια μου σε 46 διαφορετικά χρώματα, να κοιτιέμαι στον καθρέφτη πως θα ήμουν χωρίς κοιλιά, με μικρότερο κώλο ή με πιο στητό στήθος, να διαλέξω 35 συνδυασμούς ρούχων άσχετα αν θα κάτσω μέσα απόψε, να μιλήσω 32 ώρες στο κινητό με την Κούλα, να διαβάσω Cosmopolitan, να βγώ με τις φίλες μου και να μας την πέσει κανένα τεκνάκι, και να σχολιάζω όλους και όλα για κανα τρίωρο πίνοντας μια γουλιά χυμό μπανάνα-βύσσινο το ημίωρο”.
10. “Θέλω να πάω διακοπές με τα κορίτσια” ή, ακόμα χειρότερα, χωρίς να έχει προηγηθει ΚΑΜΙΑ σχετική συζήτηση, “ΑΧΧΧΧ!!!! Τέλεια θα περάσουμε στην Πάρο μόνο γυναίκες… – Εσύ εκεί γίνεσαι χρώματος παντζαρί – Α… – δαγκώνεται και αρχίζει να σκέφτεται το ενδεχόμενο να κλάψει – δε στο’χα πεί; … – βουρκώνει – νιώθω σαν ηλίθια που δεν σε ρώτησα… Τώρα η Σούλα θα’χει βγάλει ήδη εισητήρια…. αχ.. μωρό μου τί χαζή που είμαι;”. Κορίτσια, ξέρουμε ότι λέγοντας αυτό σημαίνει ότι θα κάνετε topless στην παραλία, θα γυρνάτε σπίτι να κάνετε μπάνιο και να ετοιμάζεστε 3-4 ώρες για να περάσετε όλο σας το βράδυ κοιτώντας μαυρισμένους, γραμμωμένους τρέντυ μαλάκες πίνοντας το βάρος σας σε αλκοόλ. Η περιγραφή δεν σταματάει εδώ.. αλλά δεν μπορώ να κρεμάσω κόκκινο Χ πάνω δεξιά. Τέλοσπάντων, αν έχετε τέτοια πλάνα, πείτε το από νωρίς για να πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας.
Η διαδρομή σε μια σχέση: Από μαλακιστήρι σε χοντρομαλάκα 22 Ιουνίου 2006
Posted by loveblog in Έρωτας, αγάπη....add a comment
Πολλοί χαρακτηρίζουν τις ερωτικές σχέσεις σαν ανηφόρα. Διατηρώντας το χαρακτηριστικό της διαδρομής και του μονοπατιού, έκατσα χτες και το φιλοσόφησα λίγο (πωπω… τελικά έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο να σκεφτείς όταν είσαι μόνος σου!) και είδα ότι όντως τελικά είναι μια διαδρομή. Ειδικά οι πρόσκαιρες σχέσεις (αυτές δηλαδή που εξ'ορισμού δεν έχουν προοπτική το γάμο) και ας μη γελιόμαστε, στην ηλικια μέχρι τα 30 κάπως έτσι είναι αρκετές σχέσεις, έρχονται στο μυαλό μου σαν μια διαδρομή από το "μαλακιστήρι" στο "χοντρομαλάκα" ή "παλιομαλάκα".
Είναι λοιπόν στο ξεκίνημά του το "νταραβέρι" ή κατα τα μέρη μου "νταλαβέρι" και όλα είναι καλά και ρόδινα. Οι νύχτες είναι μοναδικές και περιβάλλονται από δυο με τρείς τόνους σεξ ή άλλων ερωτικών πάντα περιπτύξεων και στα διαλείμματα, συζητήσεις επί παντός επιστητού. Κάπου εκεί, κάποιος θα πετάξει μια πολύ χαριτωμένη και γλυκούλα κοτσάνα και ο άλλος θα τον αντιμετωπίσει με γαργαλητό και γελάκια και με τον επίσης χαριτωμένο και πρόσχαρο χαρακτηρισμό "μαλακιστήρι". Αν δεν γίνει κάπως έτσι, θα γίνει αλλιώς. Εκεί δηλαδή που ο καθένας σχολιάζει τις γυμνές στιγμές του με τη νέα του κατάκτηση, με τους φίλους του, θα πεί κάτι και μετά πιθανότατα θα προσθέσει γελώντας "… το μαλακιστήρι…"
Η σχέση εξελίσεται. Περνάει ο καιρός και στους 9 μήνες περίπου κάποιος θα κάνει το φάουλ να πεί κάτι το οποίο θα κλονίσει τον άλλο, μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως πχ ".. αν έσπαγε το προφυλακτικό τη μέρα που πρωτο… ξέρεις… τώρα θα ήμασταν γονείς…" και κάπου εκεί που ο άλλος προσπαθεί από τη μία να ρίξει τα μαλλιά στο μέτωπό του για να μη φανεί ο κρύος ιδρώτας που τον λούζει και παίρνει μια ταυτόχρονα πανικόβλητη όσο και ηλίθια γκριμάτσα, κάτι μεταξύ του "πρέπει να χαμογελάσω, δείξε τα δόντια σου" και "ω Θεέ μου… ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε", απαντάει με περίπου το ίδιο στυλ: "…χαχαχα (εδώ πιο ψυχρά)… τι λες βρε μαλακισμένο;". Φυσικά στο άκουσμα αυτής της λέξης, μπορεί να ακολουθήσει μινι καυγαδάκι και έτσι το ζεύγος προχωρά στο επόμενο στάδιο. Αν όχι, σημαίνει ότι το "για πλάκα το είπα" έπιασε και ότι ακολουθεί καλής ποιότητας σεξ.
Η πρώτη μεγάλη μάχη είναι προ των πυλών. Ο καθένας είναι οπλισμένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει τον άλλο. Το καμπανάκι του κριτή χτυπά και αρχίζει το ματς! Ανάμεσα σε επιχειρήματα, ή παπαριές για να βγεί ο ένας πάνω από τον άλλο, η εθνική μας λέξη αυτή τη φορά από ουδέτερο γένος, παίρνει είτε θυληκό είτε αρσενικό, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μεγαλύτερα μπινελίκια όπως πχ "έχει μια ώρα που μου λες μαλακίες", "ρε δε μας γαμάς" κλπ. Είναι πλέον επίσημο. Έχει χαρακτηρίσει ο ένας τον άλλο, μαλάκα. Αν όλα πάνε καλά και συνεχιστεί η σχέση μετά από αυτή την κρίση, τότε το σεξ δεν περιγράφεται. Αν όχι, μετακινούμαστε αμέσως στο επόμενο στάδιο. Ο χωρισμένος-"κερδισμένος από αυτή τη σχέση" άντρας και η χωρισμένη-"δεν έχω ανάγκη κανένα γουρούνι" γυναίκα.
Είναι λοιπόν το κάθε ταίρι, και αφού αυτό τον καιρό έχει χαθεί λιγάκι με τους φίλους του, αποφασισμένος να αναθερμάνει τη σχέση του μαζί τους. Η ένταση της διήγησης και η αμέτρητη επιθυμία να ξανακερδίσει το χαμένο του δίκιο, τον παρασύρει και πάνω στα νεύρα του, αφού έχει λεκιαστεί με τον ίδιο του τον καφέ, ο/η σύντροφός της/του αναφέρεται πλέον όχι όπως τον βάφτισε ο παπα-Χαράλαμπος του χωριού, αλλά ώς *-μαλάκας, όπου *= χοντρό, παλιό, βρωμό, αρχι κλπ.
Φυσικά όμως υπάρχουν και οι ειρηνικοί χωρισμοί (βλ. παλαιότερα posts), αλλά και πάλι, έτσι όπως το σκεφτόμουν… Δεν μπορεί, όταν κάποιος δει ότι το ταίρι του την/τον ξεπέρασε εύκολα και τώρα περπατάει κρατώντας μια τσαχπινογαργαλιάρα ή έναν μπρατσαρά από το χέρι, τη μέση ή την κωλότσεπη… του πούστη! Θα το πεί! "Το μαλάκα…" (Φυσικά οι άντρες από τη φύση μας έχουμε πιο πλούσιο λεξιλόγιο σε τέτοιες καταστάσεις, αλλά τον τελευταίο καιρό το έχω παρακάνει με τα γαλλικά, ας συγκρατηθώ). Αν δεν είναι κάπως έτσι και απλά αυτή είναι η κατάσταση στο μυαλό μου, τότε man (προφέρεται μεαν…), έχω πρόβλημα!
Η γαμ…νη χημεία της σχέσης… 21 Ιουνίου 2006
Posted by loveblog in Ερωτικές ιστορίες.11 comments
Είναι όμορφη, σέξυ και ένα χρόνο μικρότερή μου. Είναι στο στύλ μου, είναι καλή κοπέλα και τουλάχιστον τις πρώτες μέρες που τη γνώρισα τα λέγαμε ωραία. Μέχρι τον πρώτο μήνα. "Τα φτιάξαμε", ένα βράδυ σπίτι μου, λίγο πριν πάω για δουλειά (όταν ακόμη δούλευα βράδυ) και ήταν πολύ ωραία. Δεν ξεκολλούσαμε ο ένας από τον άλλο. Οι πρώτες 20 μέρες πέρασαν σαν νερό και γρήγορα ήρθαν οι διακοπές των Χριστουγέννων. Πήγε ο καθένας σπίτι του και περνούσαμε κανένα μισάωρο τη μέρα στα τηλέφωνα, για να μην αναφέρω τα SMS, MMS και… ότι άλλο θες (οι ΟΤΕδες πρέπει να έτριβαν τα χέρια τους…).
Επιστρέψαμε εντός έδρας και όλα κυλούσαν ήρεμα… τις πρώτες 3 μέρες! Μετά, κρίσεις ζήλειας. Κλάμματα μέσα σε club, επειδή όταν έκλεισα το μαγαζί και πήγα να τη βρώ, στο club που ήταν, ήταν και κάτι φίλοι μου μέσα και δεν έκατσα στην παρέα με τους γελάω-με-τα-αστεία-σου-πρεπει-να-σε-κανω-παρέα φίλους της, αλλά έκατσα στην τραγική απόσταση του ενάμιση μέτρου με τους δικούς μου φίλους. Αντικαπνίστρια, άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και ρουφούσε τα ξύδια "σαν να'τανε…. γιορτή" (Κατσιμιχαίοι ή κάτι τέτοιο).
Στο σπίτι:
- "Τι έχεις;"
- "Τίποτα"
Μετά από 2 μέρες:
- "Τι έπαθες;"
- "Τίποτα;"
Μετά από 3 μέρες:
- "Τι θα κάνουμε σήμερα;"
- "Τίποτα", ο σκοπός της ήταν να κάτσουμε σπίτι και να μιλήσουμε για το "που πάει αυτή η σχέση", 1 μήνα και 5 μέρες αφού δημιουργήθηκε και ενώ τον περισσότερο καιρό ήμασταν ο καθένας σπίτι του.
Δεν είναι ότι έχω "commitment issues", ή ελληνιστί ζητήματα δέσμευσης, απλά αμέσως μετά από μια σχέση 3.5 ετών, δεν θέλω μια ακόμη σχέση, που να έχει όλα εκείνα τα στοιχεία μιας σχέσης που ήδη έχει κλείσει όχι τα 3.5, αλλά τα 10 χρόνια από τον πρώτο μήνα!!! Και απ'όσο ξέρω, οι σχέσεις στο ξεκίνημά τους (τουλάχιστον αυτές που έχω ζήσει από κοντά), είναι όλα γύρω από το πως θα κάνουμε χαβαλέ και θα περάσουμε καλά. Πώς το λένε ρε παιδάκι μου; Θέλω όταν δεν σε ξέρω, να μην προσποιούμαι οτι σε ξέρω χρόνια και το ίδιο να κάνεις και εσύ. Θέλω όταν μιλάμε στο τηλέφωνο, να μην μου λες τα προβλήματα των φίλων σου που ΔΕΝ έχω δει ΠΟΤΕ, και να πρέπει να προσποιούμαι ότι είμαστε αυτοκόλλητοι.
Τελικά κανείς από τους δυο μας δεν είχε πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν στη μεταξύ μας χημεία. Και οι δύο θέλαμε διαφορετικά πράγματα. Εγώ ήθελα μια σχέση που να είναι φρέσκια και ζωντανή τουλάχιστον τον πρώτο καιρό που ακόμη ο ένας κοιτάει τον άλλο σαν να μην τον έχει δει ποτέ γιατί όντως πριν από λίγες μέρες, ο ένας δεν είχε δει τον άλλο ποτε, αυτή ήθελε να παίζουμε τους παντρεμένους από το πρώτο 2ήμερο. Αυτή ήθελε να τρέχω από πίσω της ωσάν το κατοικίδιο, εγώ ήθελα απλά να είμαστε χαλαροί και να περνάμε ωραία. Δεν την κατηγορώ καθόλου και δεν της κρατάω κακία. Για την ακρίβεια τη συμπαθώ πολύ. Αν ήμουνα στη φάση της θα μου άρεσε. Αυτή η γαμημένη χημεία. Και προσπάθησα να μπω στο παιχνίδι της. Δεν ήθελα να ταράξω τον κόσμο της, έδινα εξηγήσεις για μαλακίες από την πρώτη μέρα, και; Τι κατάλαβα;
Τελικά, πρέπει να εφευρεθεί κάτι σαν μέτρο. Να μετράει το πόσο ταιριάζουμε ρε γαμώτη. 'Η τα πρώτα ραντεβού να είναι με την επίβλεψη ψυχολόγου. Αστειεύομαι… Σίγουρα όμως, με κάποιους ανθρώπους ταιριάζουμε πολύ και με άλλους πολύ λίγο. Χρειάστηκε μια δραματική σχέση, με πολλά κλάματα και πολλά τσιγάρα σε εποχή που το ειχα κόψει για να καταλάβω ότι τελικά μπορεί να φαίνεται ότι ταιριάζεις με κάποιον ενώ τελικά είστε δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι που δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ κοινό. Γαμημένη χημεία…
H πεντάμορφη και το τέρας (Αυτή και ο Lordi) 19 Ιουνίου 2006
Posted by loveblog in Έρωτας, αγάπη....4 comments
Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις αταίριαστα ζευγάρια. Κυνηγάς μια κοπέλα σαν παλαβός για κάποιο διάστημα για να διαπιστώσεις ότι την έριξε… ο Lordi!!! (Hard rock Halellujah!!!). Εκεί τί κάνεις; Απογοητεύεσαι και λες ότι ποτέεεεε δεν θα μπώ σ'άλλο σώωωωωμααααα (άλλο ένα προσφιλές λαϊκόν άσμα), ή ενθαρρύνεσαι και λες ότι για να έχει γκόμενα αυτός και μάλιστα τόσο ωραία, εγώ θα τα φτιάξω με μοντέλο, αρκεί να βρώ που συχνάζουν τα μοντέλα;
Να σας πώ εγώ τι κάνω. Αρχικά, αν γνωριζόμαστε χαιρετάω ευγενικά και πιάνω καμιά βλακώδη κουβεντούλα του τύπου: "Όλα καλά, πώς περνάτε;" (άσχετα αν απο μέσα μου ρωτάω πραγματικά "δεν λέτε να χωρίσετε ακόμη;"). Μετά, αν δεν γνωριζόμαστε ακόμη καλυτερα, προσπερνάω, μετράω μέχρι το 6-6-6 (the number of the beast) και τους μπινελικώνω μέχρι να στεγνώσει ο στόμας μου… Αφού ξεπεράσω την απογοήτευση και συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει νόημα να ξεβαφτίζω κόσμο, αφού στο κάτω κάτω δεν τη θέλω πια, λέω πως δεν χρειάζεται να συμβιβάζομαι σε καταστάσεις και πράγματα. Όλα στην ώρα τους, αρκεί να χαλαρώσω. Εξάλλου, όσο πιο πολύ κυνηγάς κάτι, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται. Και στο φινάλε, όσο στο μυαλό μου τριγυρνούσαν τα αισθησιακά σαρκώδη χείλη της κυρίας προς την οποία απευθύνεται αυτό το μανιασμένο post, η ψυχολογία μου έπαιρνε τις στροφές που αναφέρει ο μέγας λαϊκός βάρδος Βασίλης Τερλέγκας! Τη μια η χαρά μου ξεχείλιζε, την άλλη δεν μιλιόμουν!
Απαύγασμα της γκαντεμιάς: Όταν ήθελα τη λεγάμενη του Lordi (όχι του αυθεντικού, του κυρίου που μου έφαγε τη γκόμενα), δεν τη συναντούσα πουθενά, ή όταν τη συναντούσα θα ήμουν ο μοναχικός καλοντυμένος και φρεσκοξυρισμένος κακομοίρης που έπινε καφέ με το αφεντικό του Senso (Γιαννάκης rulezzz!!!) και της έβγαζε ακτινογραφία. Τώρα που βρήκε το λεγάμενο, τη συναντάω παντού!!! Για καφέ, για ποτό, για φαγητό, για τσιγάρα, για περίπατο και μάλιστα μόνη της!!! Κολλητούλη, εσύ με καταλαβαίνεις…
Κλείνοντας, για μια ακόμη φορά στίβω το μυαλό μου και λέω. Τελικά τι έγινε όταν το πρόσωπο που σ'αρέσει, βρεθεί με κάποιο που εσύ θεωρείς ασήμαντο; Στο φινάλε τι είχαμε και τι χάσαμε; Δεν είναι να πείς πως είχαμε ζήσει τίποτα μαζί. Η απάντηση που παίρνω δεν απέχει και πολύ από το παρηγορητικό ρητό που λέμε σε φίλους ή στον εαυτό μας: "Για να βρεθεί μ'αυτόν, δεν της άξιζες". Εκεί είναι όμως που διαφωνώ. Αυτά είναι μαλακίες και μ'αυτά χαϊδεύονται αυτιά και συνειδήσεις. Κι αν της άξιζα; Τελικά η μεγάλη αυτοπεποίθηση από τη μεγάλη απογοήτευση χωρίζονται με μια λεπτή διαχωριστική γραμμή.
Προς αγοράκια: By the way, όταν έψαχνα φωτό του Mr. Lordi για να τη βάλω εδώ, δείτε τι άλλο βρήκα εδώ. Μια χαρα…
Εντάξει, δεν διατήρησα τη δέουσα σοβαρότητα σ'αυτό το post, αλλά ξύπνησα πολύ κεφάτος σήμερα! Έ ρε γλέντια!!!
Τι εστί γυναίκα; 18 Ιουνίου 2006
Posted by loveblog in Διερωτώμαι... ????.4 comments
Κάπου είχα δεί μια ακροστοιχίδα με τη λέξη γυναίκα και μου έκανε εντύπωση. Όχι γιατί έγραφε κάτι σοφό, αλλά επειδή ήταν γραμμένη σε ένα κοριτσίστικο εφηβικό τετράδιο, που είχε πάρει η μικρή μου αδερφή (ετών 14), από μια φίλη της. "Δες κάτι πράγματα", μονολόγησα.
Μερικά κορίτσια ανυπομονούν να γίνουν γυναίκες. Στα 14 τους και προσπαθούν να προδιαγράψουν ολόκληρή τους την ύπαρξη σε ένα λεύκωμα. Βιάζονται να φορέσουν γόβες, να μακιγιαριστούν, να ξυρίσουν τα πόδια τους, τα τελευταία χρόνια βιάζονται πολύ και να τα ανοίξουν… Όταν όμως έρχεται η στιγμή και αυτοαποκαλούνται γυναίκες, κατα πόσο έχουν απαλλαγεί από το κοριτσάκι που καταπίεζαν τόσα χρόνια μέσα τους;
Κάνουν την πρώτη τους σχέση, πληγώνονται, πληγώνουν το σύντροφό τους, χωρίζουν, γυρνάνε απο εδώ κι από κει, ψάχνοντας ούτε κι αυτές ξέρουν τι. Ψωνίζουν ρούχα, εσώρουχα, καλλυντικά. "Τρώνε ήττες", "περνάνε φάσεις", και φτάνουν σε ένα σημείο, να θεωρούν τον εαυτό τους γυναίκες. Είναι όμως στ'αλήθεια;
Τι είναι αυτό που διαχωρίζει την πραγματική γυναίκα από το κοριτσάκι; Πώς είναι δυνατόν μια κοπέλα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τι χρώμα βρακί θα βάλει και… φυσικά πώς θα το βγάλει, αποκαλεί τον εαυτό της γυναίκα; Εδώ είναι που μπερδεύομαι. Μήπως το να είσαι τελικά άνετος και χαλαρός σε κάνει πρώτη μούρη; Μήπως είμαι πολύ αυστηρός;
Να πω την αλήθεια, λίγο με νοιάζει αν είμαι αυστηρός. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν πρόκειται να ξεκινήσω κάτι με ένα κοριτσάκι ετών 20 και άνω, θα κρατήσει λίγο και θα είναι από τη φύση του οργασμικό. Αν όμως ξεκινήσω κάτι με μια γυναίκα ετών 20 και άνω, θα το σκεφτώ περισσότερο, θα φέρομαι διαφορετικά και εν τέλει θα είναι καλύτερα. Και πάλι όμως, τα πάντα γύρω μας είναι αρκετά επιφανειακά, όσο κι αν μιλάμε για επιστροφή στις ρίζες και στις πατροπαράδοτες αξίες. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος (και μιλάω και για τους άντρες και για τις γυναίκες) στο να βρεί αυτό που τελικά ψάχνει και του αρέσει, μας κουμπώνουν και μας ψυχραίνουν τόσο πολύ που μερικές φορές ψάχνεις και το επιφανειακό. Άλλωστε είναι η εύκολη λύση. Όπως λέει και ένας φίλος μου, "απλά δουλεύει".
Πριν αρχίσω να μπερδεύομαι εντελώς και να μπερδέψω και άλλους που τυχαία έπεσαν πάνω σ'αυτή τη σελίδα, θέτω το τελευταίο ερώτημα (μιας και απάντηση στην ερώτηση "τι είναι η γυναίκα" δεν νομίζω να βρεθεί ποτε): Είναι καλύτερο αν είσαι γυναίκα (τόσο το καλύτερο… που λέει και το σλόγκαν) να πιέσεις τον εαυτό σου για να γίνεις γυναίκα, ή αν είσαι άντρας να βρείς μια γυναίκα που πραγματικά σε αγγίζει, ή να χαλαρώσεις και να δείς ότι όλα τριγύρω σου είναι τόσο μπερδεμένα όσο και εσύ;
Αυτός, αυτή και ένα κάρο ψέμματα 17 Ιουνίου 2006
Posted by loveblog in Ερωτικές ιστορίες.4 comments
Εννιά στις δέκα σακουλοφόρες (εκ του σακούλα και του φέρω. Λήμμα: 20άρα που βγαίνει από τη Bershka φορτωμένη με σακούλες), τρέντυ κορασίδες που κυκλοφορούν στο δρόμο, συλλαμβάνονται "ανυποψίαστες" (άσχετα αν έχουν στηθεί κανένα τέταρτο απέναντι από την κάμερα) από τον τηλεοπτικό φακό και ερωτώνται: "Τι είναι αυτό που απεχθάνεσαι σε μια σχέση;;;", θα σου απαντήσουν μ'ένα στόμα, μια φωνή: "Το ψέμα". Εκεί προσωπικά αναρωτιέμαι: "Έχει πληγωθεί η κοπέλα αυτή από ένα ψέμα"; Πιθανότατα… Μεταφερόμαστε λοιπόν στα πλατώ της σαπουνόπερας που εκτυλίσσεται σε κάθε χωρισμό του οποίου τα αίτια είναι άσχετα με αυτά που αναφέρονται και ακούμε τις κάτωθι πομπώδεις εκφράσεις: "Συγνώμη, αλλά πρέπει λίγο καιρό να μείνω μόνος μου" (μετάφραση: Η καινούρια έχει καλύτερα βυζιά), "Έχω ανάγκη να βρεθώ με τον εαυτό μου" (μετάφραση: Δεν είσαι καλή στο κρεββάτι), "Σου αξίζει κάτι καλύτερο από μένα" (μετάφραση: Ναι, κι εμένα μου αξίζει να βγαίνω για κυνήγι κάθε βράδυ με τους φίλους μου πίνοντας μπύρες. Φέτος η σεζόν της ξεψαρωμένης 19άρας ανοίγει πιο νωρίς, το ίδιο και τα πόδια της). "Με πήρε η NASA για ένα διαστημικό πρόγραμμα στον Πλούτωνα" (μετάφραση: Σε κερατώνω από την ώρα που σε γνώρισα, για την ακρίβεια, το ίδιο βράδυ που σου την έπεσα, μου έκατσε και αυτή που σου είπα ότι είναι ξαδέρφη μου. Δεν φταίω εγώ, απλά είσαι ηλίθια. Βρήκα και τα κάνω…). Κάτι τέτοιοι χαλάνε την πιάτσα (βλ. παλιότερο Post).
Αν πάλι η σχέση εκτυλίσσεται ακόμη και το σκηνικό που περιγράφεται παραπάνω φαντάζει μακρινό, τότε ακούμε: "Σε πήρα, δεν είδες την κλήση μου;", άσχετα αν λίγο πριν το "τουτ τουτ" έκανα την προσευχή μου να μην έχεις σήμα, "Πρέπει να περάσω κάποιο καιρό στο πατρικό μου και εκεί το κινητό δεν πιάνει", δηλαδή θα πάω με τη γκόμενα που γνώρισα χτες, σε μέρος που υπερκαλύπτει την ασφαλή απόσταση των 300 χιλιομέτρων, "Βγήκα με τα παιδιά, είχε ο Μάκης γενέθλια και το είχα θυμήθηκα τελευταία στιγμή, δεν γινόταν να βγούμε μαζί", που μπορεί να σημαίνει είτε ότι βγήκες με τα παιδιά και γνωρίσατε ισάριθμες κοπέλες, ή ότι όντως ο Μάκης είχε γενέθλια και του είχατε παραγγείλει μια Ρωσσίδα από προχτές και δεν έβλεπες την ώρα.
Ο Κρις Ροκ λέει στη Μαύρη Κωμωδία: " Οι άντρες λένε τα περισσότερα ψέμματα, όπως, 'ήμουν μόνος', 'δούλευα μέχρι τέτοια ώρα', 'είμαστε μόνο φίλοι με την..', 'είχε κίνηση στο δρόμο', αλλά οι γυναίκες λένε τα μεγαλύτερα, όπως για παράδειγμα 'είναι δικό σου το παιδί'". Όσο σεξιστικό κι αν ακούγεται και όσο κι αν εσείς οι γυναίκες τώρα (ειδικά όσες υπηρετείτε ενσυνείδητα και υποσυνείδητα το φεμινιστικό κίνημα), βγάζετε αυτή τη στιγμή καπνούς από τα αυτιά σας, είναι αληθές. Τέλοσπάντων, δεν θέλω να ξεσηκώσω τον πόλεμο των δύο φύλων, απλά και μόνο να σας θυμίσω ότι η φύση σας έχει δώσει το πάνω χέρι. Όχι, μην μπερδεύεσαι γλυκιά μου, σεξουαλικά εννοώ. Απλά οι άντρες ακόμη δεν λένε να ξεπεράσουν το ότι μπορείτε να έχετε πολλαπλούς οργασμούς γι'αυτό τα λένε αυτά (αστειάκι).
Πριν να χάσω τελείως τη μπάλα και βγω τόσο εκτός θέματος ώστε να κάνετε μανιασμένα comments, λάβω 2.356 απειλητικά emails και σβήσετε το Link από τα bookmarks, επιστρέφω εκεί απ'όπου ξεκίνησα. Το ψέμα. Ότι πιο μισητό και απάνθρωπο μπορεί να χαρίσει κανείς στο σύντροφό του. Απαίσιο… Ελεεινό… Άθλιο… (μπορώ να γράφω επίθετα και να πατάω τελείες για ώρες… ατελείωτες…). Και εκεί είναι που ανατρέχω στη δισκοθήκη μου. Κάνοντας Search για "Lie", πέφτω πάνω στους Foreigner και το White Lie. Και εκεί αναρωτιέμαι…
Ίσως να φαίνεται από τα παραπάνω ότι το ψέμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την απιστία. Ίσως επειδή είναι, ή απλά καλύπτουμε μια όχι και τόσο επικίνδυνη κατάσταση με ψέμματα για να μην πάει ο νους της/του συντρόφου (δεν μιλάω για τους συντρόφους κομμουνιστές – κι άλλο κρύο αστειάκι) στο κοκό… (δεν είναι τυπογραφικό λάθος)
Είναι καλύτερα να πείς ένα αθώο "λευκό" ψεμματάκι για να μην πληγώσεις τη/το σύντροφό σου, ή να πείς την αλήθεια γιατί το ψέμα είναι κάτι το τόσο αποτροπιαστικό σε μια σχέση; Εδώ όμως είναι που κρύβεται το ίδιο το ψέμα μέσα στην ίδια την αμφιβολία για να πείς το ψέμα ή όχι! Το λές, όχι για να μην πληγώσεις τη/το συντροφό σου, δηλαδή… ναι.. το κάνεις και γι'αυτό, αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος. Το κάνεις για να μην υποστείς τις συνέπειες, γιατί ίσως φοβάσαι που αυτός που τελικά θα πληγωθεί θα είσαι εσύ και μόνο. Ο άλλος το πολύ πολύ, αφού συνέλθει, να σε μισήσει θανάσιμα. Εσύ; Πώς συνέρχεσαι εσύ; Και εκεί ξαναγυρνάς στο αρχικό ερώτημα. Μήπως θα ήταν καλύτερα να το έκρυβα;
Μετά από ώριμη (;;;) σκέψη, κατέληξα πως σκοπός δεν είναι να πείς ένα ψέμα, ή να απαγκιστρωθείς από το δίλλημα. Σκοπός είναι να είσαι τόσο ανοιχτός, ειλικρινής και τελικά… σοφός, ώστε να μη χρειαστεί να μπεις καν στη διαδικασία της αναζήτησης. Οι σχέσεις όμως έχουν γίνει τόσο δύσκολες και οι άνθρωποι τόσο απαιτητικοί, που στο φινάλε θα την κάνεις τη μαλακία. Θα πείς ένα ψεμματάκι για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο για τον επόμενο ένα μήνα. Είναι πια τόσο δύσκολο να βρείς έναν άνθρωπο που να μπορείς να φέρεσαι φυσιολογικά, που ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις (προς τον εαυτό σου, όχι προς τον/την λεγάμενη…), το θες το ψεμματάκι σου. Άλλωστε έχουν περάσει κανένα τρισεκατομμύριο χρόνια που διάβασες ή είδες τον Πινόκιο και είσαι πλέον βέβαιος ότι η μύτη σου δεν μεγαλώνει. Ή μήπως οι άνθρωποι έχουν γίνει τόσο βαρετά όμοιοι που ψάχνεις τη διαφορετικότητα σε μια μυθοπλασία; Ένα παραμύθι πολύ ανώτερο του Πινόκιο, που ο ίδιος χαρίζεις στον εαυτό σου για να δώσεις μια δόση σασπένς;
