What’s love, really?

Η σειρά υπέροχα πλάσματα του Alpha, είναι λίγο πολύ μια σειρά βγαλμένη από την καθημερινότητα, οι ήρωες της δεν έχουν ενάμιση εκατομμύριο ευρώ στην τσέπη τους μόνο για τα καθημερινά τους έξοδα και λίγο πολύ κάνουν δουλειές που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε. Δεν είναι πρόεδροι ή διευθύνοντες σύμβουλοι καμιας μεγάλης πολυεθνικής, ούτε οδηγούνε αυτοπλάνα (διασταύρωση αυτοκινήτου με αεροπλάνο). Έχει αρκετό χαβαλέ, χωρίς να είναι η αποκάλυψη της τηλεόρασης και μπορεί κανείς να βρει σε κάποιον από τους ήρωες στοιχεία του εαυτού του.

Στα δυο τελευταία επισόδεια, ο φίλος μου ο Αποστόλης [επειδή κάποιος ρώτησε, ο Αποστόλης είναι ο Αποστόλης Τότσικας] έπαιζε το ντελιβερά. Ο καλόκαρδος πιτσιρικάς που ερωτεύεται τη γκομενίτσα που της φέρνει μεσημεριανό και βραδινό και βγαίνουν μαζί έξω. Η γκομενίτσα (την οποία ενσαρκώνει η Μυρτώ Αλικάκη), είναι μια 30αρα κουλτουριάρα, με αποτυχημένο κούρεμα, πλατινέ μαλλί τη στιγμή που οι ξανθιές βάφτηκαν μαύρες, πιθανότατα ανοργασμικιά, που σε κάθε επισόδειο περνάει ξυστά τη νεύρωση στομάχου. Ψιλογουστάρεται με το αφεντικό της στο σταθμό όπου καταπατά το σάπιο κατεστημένο της ελληνικής μουσικής και ταλαιπωρεί αγοράκια, όσο ο αφεντικός της ταλαιπωρεί εμφανίσιμες κορασίδες.

Ας δούμε όμως το βαθύτερο νόημα και την αγωνία που ζεί η ηρωίδα σε συνδυασμό με το ρόλο του Αποστόλη…. Η “Μητσάκι” έχει συσσωρευμένα απωθημένα, πιθανότατα από πρώην γκόμενους που την έφτυσαν/κεράτωσαν. Ο αφεντικός είναι στα πατημένα τριάντα, τριανταφεύγα και νομίζει ότι είναι 22-23, απλά έχει δέκα φράγκα παραπάνω από τότε. Ο Αποστόλης είναι όντως 22-23. Πέφτει ένα φιλάκι μεταξύ αφεντικού-μητσακίου και εκεί εμφανίζεται ο ντελιβεράς. Τα χάνει η “Μητσάκι” και βρίσκει μια καλή ευκαιρία να επενδύσει τα απωθημένα της στο φίλτατο και κατα τι εμφανισιμότερο μου Αποστόλη. (Απλά προσπαθώ να είμαι ευγενικός. Ναι ρε, εγώ είμαι πιο ωραίος από αυτόν…)
Τι να σου κάνει το παιδί, μικρό παιδί είναι, πέφτει με τα μούτρα. Τότε λοιπόν τον μαγκώνει η δικιά σου, τον μαντρώνει μέσα σ’ένα σπίτι, τον ταίζει τις μαλακίες που ντελιβεράρει, και τον εξαναγκάζει να βλέπει dvd αντί να επιδίδωνται σε καυτό και αβυσσαλέο σεξ. Όλα καλά μέχρι εδώ…. Μέχρι που το τηλέφωνο του φίλτατου άρχισε να χτυπάει ακατάπαυστα. Εντάξει δε λέω, εκνευριστικό, θα μπορούσε τουλάχιστον να το βάλει στο αθόρυβο. Η “Μητσάκι” όμως τότε, ξεσπά σε μια κρίση γυναικείας ανασφάλειας και ξεστομίζει κουβέντες όπως “δεν λειτουργεί” και “αυτή η σχέση” και άλλες τέτοιες μπούλ σιτ.

Κάτσε κυρά μου, το ρωτάς το παλληκάρι πόσες σκάλες ανεβοκατέβηκε όλη μέρα; Το ρωτάς αν είχε όρεξη να δεί dvd ή να σου κάνει τα ακατανόμαστα; Και καλά, το βρακί σου δεν το βγάζεις, τουλάχιστον μια μακαρονάδα δεν μπορούσες να του φτιάξεις; Που όλη μέρα σέρβιρε τα άθλια παρασκευάσματα και πρέπει να τα δει και το βράδυ; Αμαν πια! Μόνο απαιτήσεις έχεις! Ξεχνάς τι θέλει ένας άντρας. ΚΑΛΟ φαί, ΚΑΛΟ σεξ, και ΟΧΙ γκρίνια! Εσύ τι κάνεις από αυτά;;; ΤΙΠΟΤΑ! Μεγεια σου λοιπόν ο καινούριος σου καναπές, εύχομαι να κάνει μόνο ΜΙΑ λακούβα από το ΔΙΚΟ ΣΟΥ κώλο… Κατα τα άλλα ο Manu Chao σε μάρανε… Αμαν πια…

Κουράγιο Αποστόλη…. Κουράγιο φίλε… Σε καταλαβαίνω…