What’s love, really?

Πάντα θεωρούσα το Δάνη Κατρανίδη ένα από τους σπουδαίους ηθοποιούς αλλά και μεγάλο σαν άντρα. Είναι από τους λίγους που έχουν εκτιμήσει την αξία του να φοράς παντελόνι (Prada στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά εξακολουθεί να είναι παντελόνι). Συγκαταλέγεται, και αυτό δεν είναι μόνο δική μου άποψη, ανάμεσα στους κορυφαίους, μεταξύ αυτών και ο Φρέντυ Γερμανός, και άλλους που δεν προέβαλαν τον ανδρισμό τους μέσα από διάφορες παιδαριώδεις, ανώριμες κινήσεις, αλλά μέσα από τη σωστή στάση, την αντρική χειραψία και όλα αυτά τα ιδεώδη που κάνουν ένα αρσενικό ανθρώπινο ον, άντρα.

Πήγα λοιπόν στο θέατρο, δεν το κρύβω για να με περάσετε για κουλτουριάρη, είχα χρόνια να πάω, και είδα το “Μάρτυρα Κατηγορίας” της Άγκαθα Κριστι με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Κώστα Σπυρόπουλο και φυσικά, το Δάνη Κατρανίδη. Η παράσταση ήταν εκπληκτική. Μοναδική ατμόσφαιρα, εξαιρετικές ερμηνείες, καταπληκτική σκηνοθεσία και φυσικά η σφραγίδα της ‘Αγκαθα Κρίστι στο σενάριο, άριστα αποδωμένο από το συγχωρεμένο Μάριο Πλωρίτη, απορροφούσαν το θεατή για τις 2 περίπου ώρες που διαρκούσε η παράσταση.

Αφού τελείωσε η παράσταση, λογικό ήταν πως δεν θα έφευγα αν δεν έσφιγγα το χέρι του Δάνη Κατρανίδη. Έτσι και έκανα. Παρότρυνα φυσικά την κουμπαρούλα μου, η οποία (θα το μαρτυρήσω, κουμπάρα συγγνώμη, ενθουσιάστηκε και δε δίστασε να ζητήσει αυτόγραφο) και αφού περάσανε διάφορα κοριτσάκια που τον παρακάλεσαν να μη σκοτώσει το Στράτο στο “Βέρα στο Δεξί”, ήρθε η σειρά μας.

Άνετος και εγάρδιος, μας χαιρέτησε και αφιέρωσε 5 λεπτά να μιλήσει μαζί μας. Δεν μπορώ να πω… τον κούφανα τον άνθρωπο. Στην αρχή με πέρασε για ηθοποιό μιας και τον ρώτησα για τις σκηνές που φλέρταρε με την (ανυπέρβλητης ομορφιάς) Μάντυ Λάμπου ή αλλιώς Αλίκη (Μάντυ, αν έβρισκα μια γυναίκα σαν εσένα, τώρα θα ήμουν παντρεμένος… Σίσσυ Χρηστίδου, το ίδιο ισχύει και για σένα – κουμπάρα μην το σχολιάσεις) στο σήριαλ αλλά του διευκρίνισα πως το μόνο που ήθελα ήταν να εντρυφίσω στο φλερτ της παλιάς σχολής, τότε που ο άντρας συγκλόνιζε μια γυναίκα μέσα σε ένα δείπνο, το αυθεντικό, το γνήσιο. Γέλασε με το σχολιό μου, ελπίζω να το δέχτηκε σαν αστείο, μιας και αυτή την πρόθεση είχα και συνεχίσαμε την κουβεντούλα μας. Είπαμε για σκάφη, του είπα για τη δουλειά μου το e-skafos.gr, και τον χαιρέτησα δηλώνοντας πως θα χαιρόμουν να τον έβλεπα σε κάποια από τις εκθέσεις που λαμβάνουμε μέρος. (Τώρα στα κοντά, το ναυτικό σαλόνι Καλαμαριάς 4-6 Μαίου – Ελάτε, κερνάμε καφέ )

Ξέρω, το τράβηξα πολύ, αλλά το ζουμί της βραδιάς είναι πως το φλερτ αυτής της κλάσης, της πολύ υψηλής, δεν περνάει πια, τουλάχιστον απο εμάς τους νεότερους. Μπορεί, δε λέω, κάτι να μην κάνουμε καλά, και σίγουρα, είναι ένας παράγοντας. Δεν μπορεί όμως, και οι γυναίκες, το περνούν πιστεύω για γραφικό. Χωρίς λόγο, σίγουρα, αλλά πιστεύω ότι έτσι συμβαίνει. Λίγες είναι οι γυναίκες που θα το δεχτούν ευχάριστα και τυχαίνει να είναι ήδη φίλες μου. Όχι από αυτές.. από τις άλλες, τις κανονικές φίλες. Σηκώνω λοιπόν το ποτήρι μου και εύχομαι κάποια στιγμή το φλερτ να γίνει αυτό που ήταν, επιπέδου και όχι απλά ατάκες με πρόστυχα υποννοούμενα, όπως είναι τώρα. Οι άνθρωποι να γίνουν πιο εύκολοι, όχι για να πέφτουν στο κρεββάτι, καταλαβαίνεις, πιο προσιτοί. Λιγότερο απαιτητικοί και πως το λένε ρε παιδάκι μου… να πλησιάζονται. Οι γυναίκες να μην σε κοιτάνε κάτω από τη μέση και μόνο, για να διαπιστώσουν πόσο φορτωμένος είσαι είτε σε πορτοφόλι, είτε στο εσώρουχο και οι άντρες κυνηγοί, όχι λιγούρια ή φλωρομπακούρια, πρόθυμοι να αφιερώσουν χρόνο, όχι μόνο στο κρεββάτι αλλά και στα άλλα, τα μικρά καθημερινά πράγματα που δίνουν χρώμα και ζωή στης μοναξιάς τον κήπο, όπως λέει και ο φίλος μου ο Θανάσης…