What’s love, really?

Δεν θα πάρω όρκο αν έχει κλείσει τα 20. Το βλέμμα της όμως είναι τόσο διαπεραστικό που νομίζεις πως χίλια μάτια σε εξετάζουν εξονυχιστικά. Τα χείλη της γεμίζουν υποσχέσεις το χαμόγελο που σαν να μην ξέρει τι μπορεί να προκαλέσει, το χαρίζει σε μια “Καλημέρα”. Το σώμα της δεν έχει ατέλειες, προδίδει την καταγωγή της και το περπάτημά της είναι γεμάτο αέρα και άνεση. Εύκολα καταλαβαίνεις πως είναι μια γυναίκα που όταν βγεί μια βόλτα, πολύς κόσμος θα ασχοληθεί μαζί της, και όσοι δεν ασχολούνται, θα ασχοληθούν.

Κι όμως, αυτή τη γυναίκα τη γουστάρω για το απέραντο θράσος της! Είτε το πιστεύετε είτε όχι. Δεν είναι άλλη μια χαζογκόμενα, άσχετα αν στην τσάντα της θα βρει κανείς διπλωμένο σχεδόν πάντα κάποιο περιοδικό μόδας. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι και γιατί, απλά πιστέψτε με… Η γυναίκα έχει θράσος, όχι μαλακίες…

Πέρασα σχεδόν τη μισή μέρα μου μαζί της (έτσι έτυχε δηλαδή, για να μη νομίζετε άλλα…), κουβεντιάσαμε, γελάσαμε, είπαμε διάφορα και αφού καληνυχτιστίκαμε, είπα να βγω για κανένα ποτό. Το βράδυ μου ήταν βαρετό. Και το μάτι μου όπου και να γυρνούσε, έπεφτε πάνω σε κάτι κακομοίρηδες ή σε κάτι “γαμήκουλες” που, πραγματικά, χαλάνε την πιάτσα (εκτενές report σε επόμενο post). Γύρισα σπίτι, ξεβίδωσα μια Miller (αμερικάνικη μπύρα, να τη θυμάστε, ήδη στην Αμερική είναι τεράστια, και θα κατακλύσει και την Ελλάδα), άναψα ένα τσιγάρο και έκατσα στο παράθυρο. Το αεράκι, ο ήχος της θάλασσας και η ωραία ανάμνηση που μου άφησε η θρασύτατη κατα τα άλλα γυναίκα (ο χαρακτηρισμός κοπέλα, ή κορίτσι της είναι πολύ λίγος…) μου έκαναν παρέα μέχρι να ξεβουλώσουν τα αυτιά μου από το “Τσικουλάτα τσικιτα… τσικι τσικι τσικι τσικι τα” και τα υπόλοιπα άσματα. Αυτό όμως που πραγματικά χρειαζόμουν ήταν η κάθαρση. Να πέσω στο κρεββάτι και να πω “Ωραία ήταν σήμερα”.

Ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία με βοήθησε. H Genuine Draft με το βιδωτό καπάκι, ο καπνός του τσιγάρου που ανέβαινε στο δεξί μου χέρι και το χαμόγελο που μου άφησε το χαμόγελό της, μαζί με το Slabo Day και το In the Skies του Peter Green μ’έκαναν να πω “Ναι, ωραία ήταν σήμερα, αύριο πάλι…”