What’s love, really?

Χωρίσαμε, τα χαλάσαμε, το διαλύσαμε, μείναμε μόνοι μας.. Όπως και να το πεί κανείς το ίδιο είναι. Η εγκατάλειψη και η μοναξιά σε βολοδέρνουν, αν είσαι ο εγκαταλελειμένος. Αν πάλι είσαι ο άλλος, ο εγκαταλείψας, τότε ξεστομίζεις κουβέντες όπως: “Έπρεπε να γίνει”, “Τώρα είμαι καλύτερα”, ή ακόμα χειρότερα, “Με τον/την… είναι καλύτερα” (βλ. παλιότερα άρθρα). Ας πάρουμε όμως το χωρισμό από την πλευρά του παρατημένου και ας το δούμε εν συντομία.

Για έναν άντρα, ο χωρισμός έχει τρείς φάσεις:

Φάση1: Κατήφια, θλίψη, μοναξιά, ψυχοπλάκωμα, βαρεμάρα, σκέψεις, αχαλίνωτα μεθύσια και πάει λέγοντας.

Φάση2: Την πέφτει σε όποια βρει μπροστά του εφαρμόζοντας το σύστημα “Όσο πίνω, ομορφαίνεις”. Πού και που κάνει σεξ.

Φάση3: Η ζωή είναι μικρή και θέλω να τη ζήσω με καλή παρέα. Θέλω σχέση, βαρέθηκα τα ξέκωλα…

Για μια γυναίκα είναι περίπου το ίδιο. Δηλαδή:

Φάση1: Κλάμα, πόνος, οδυρμός. Τηλεφωνήματα στον πρώην ανα 3 λεπτά. Τουτ, τουτ… “Δεν το σηκώνει… ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩΩΩ;”. Πρήξιμο στις φιλες. “Άααααχ Μάκη μουουουουουου!!!!”

Φάση2: Ψώνια, αποτρίχωση, ψώνια, μανικιούρ, ψώνια, βόλτα με τις φίλες, ψώνια, “Οι άντρες είναι γουρούνια”, “Να πά να γαμηθεί ο Μάκης”, ψώνια, “Δεν έχω ανάγκη κανένα καριόλη”, ψώνια, “Θέλω να ζήσω τη ζωή μου”, “Μόνο για την πάρτη μου, τίποτα άλλο” (αυτό είναι και το αγαπημένο τους πλάκα πλάκα), “Ο Μάκης είναι μαλακάρας” και άλλα τέτοια

Φάση3: Ψώνια, ψώνια, ψώνια, ψώνια… “Πω πω… Χρειάζομαι επειγόντως σεξ…”

Φάση3+1: Ο Μπάμπης, αν εξαιρέσεις τη μπυροκοιλιά και τη νυχάρα στο πόδι, μια χαρά παιδί είναι. Αν ήξερε και να ντύνεται.. Λέεεεεεες;

Φάση3+2: Μπάμπη μουουουουουουουουου!

Από τη σύντομη εμπειρία μου στην πιάτσα, βλέπω παντού ανθρώπους πληγωμένους, με απωθημένα, με κατάλοιπα από το παρελθόν, με κακή σεξουαλική ζωή… Δε λέω ότι είναι η πλειοψηφία, μην παρεξηγηθώ, αλλά είναι σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό. Και οι άνθρωποι αυτοί είναι πρόθυμοι να φερθούν όσο πιο ανόητα γίνεται, είτε στις μέλουσες, είτε στις τυχόν υπάρχουσες σχέσεις τους. Κάνω λοιπόν μια πρόταση (χωρίς να ξέρω αν κάνω σωστά ή λάθος) και λέω: Ας γίνει αφορμή ο κάθε χωρισμός για να φερθούμε καλύτερα. Ένα μίνι μάθημα για τις επόμενες σχέσεις. Ας μην αναλωνόμαστε σε παπαριές του στυλ: “Αυτή/ός χάνει… Εγώ είμαι ο/η γαμάτος/η” και ας δούμε την ουσία του χωρισμού. Τι έφταιξε; Τι έπαιξε; Πώς μπορώ να αποφύγω το βατερλώ στο μέλλον. Άλλωστε, σου το λένε και οι φίλοι σου: “Η ζωή συνεχίζεται”…

ΥΓ: Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε αυτούς/ές που έψαχναν στο google για “θέλει να χωρίσουμε, αλλά εγώ όχι”, “χώρισα”, “πως να ξεπεράσω την πρώην” κλπ. Κο

Κάθε χυλόπιτα, κάθε ξενέρωμα γίνεται αφορμή για χιλιάδες σχόλια του στυλ “Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες”, “Οι γκόμενες δεν ξέρουν τι θέλουν” και άλλα τέτοια αν πρόκειται για άντρα, ενώ αν πρόκειται για γυναίκα (εκεί να δεις τι γίνεται)… Λέει η μια φίλη στην άλλη: “Εγώ σου τα’χα πει ότι ήταν μαλάκας”, οπότε της απαντάει η πληγωμένη – φτυσμένη φίλη: “Από εδώ και μπρός θα ασχολούμαι μόνο με μένα, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες. Τόσο πολύ που με κάνουν να θέλω να γίνω λεσβία. Ψήνεσαι;”… και της απαντάει η φίλη της. “Ναι, αμέ… άλλωστε μ’αρέσεις…”. Ούπς!!!! αυτό δεν είναι η πραγματικότητα… μπερδεύτηκα πάλι.. Τέλοσπάντων όμως, κάπως έτσι γίνεται. Ξενερώνει ο άντρας που μόλις έφαγε το χυλό, ξενερώνει και η γυναίκα που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έφαγε χυλό, απλά της φταίνε οι άντρες και πάει λέγοντας…

Η αλήθεια είναι ότι τον άνθρωπο τον τραβάει ο χυλός. Πιο πολύ θα ασχοληθούμε με μια γυναίκα που μας άρεσε, μας έφτυσε κι έφυγε, παρά με μια γυναίκα που μας γουστάρει και θέλει να είμαστε μαζί. Το ίδιο και οι γυναίκες. Απλή διαπίστωση. Και συνεχίζω…

Ο Θεός, ή αν προτιμάτε η φύση μας έπλασε με τον εξής απλό κανόνα: Η γυναίκα να έλκει τον άντρα και ο άντρας να έλκει τη γυναίκα. Όλα δούλευαν μια χαρά, ώσπου εισέβαλλαν στην πραγματικότητα της εκάστοτε εποχής οι συμβουλάτορες. Άλλοτε οι φίλες που συμβούλευαν τι σόι πουτανιά να σκαρφιστεί για να τον τυλίξει, άλλοτε το Cosmo που βοηθούσε στη μετάβαση από μια απλή φυσιολογική κοπέλα σε μια νευρόσπαστη ανοργασμικιά διψασμένη για σεξ, και τα συναφή. Ο άντρας από την άλλη, όσα χρόνια ασχολούμαι με το θέμα, όλες τις εποχές το ίδιο μαλάκας ήταν. Η που θα καψουρευόταν τη γκόμενα και θα τα έπινε (μέχρι να πιει όλο το Βόσπορο) για να του περάσει, ή που θα ήταν μουρντάρης και θα κυνηγούσε ότι θυληκό κινείται σε ακτίνα βολής.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Αφού αν ακούσεις να μιλάνε αντρες και γυναίκες θα σου πουνε ότι αυτό που θέλουν είναι να βρούν ένα ταίρι που να μην τους ταλαιπωρεί με παιχνίδια και άλλες τέτοιες παπαριές, γιατί κανείς δεν ακολουθεί αυτή τη λογική; Και δίνω μόνος μου την απάντηση σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι στη φύση μας το πράμα… το ζητάει ο οργανισμός μας. Πώς το λένε. Τη γουστάρουμε την τυρράνια ρε παιδάκι μου. Θέλουμε για να μας ρίξει η γκόμενα ή ο γκόμενος να μας κάνει όλα αυτά τα παιχνίδια που κράζουμε. Εξάλλου είναι ότι πιο βλακωδες να προσπαθούμε να αρνηθούμε τη φύση μας. Είναι σαν αυτές τις γυναίκες που προσπαθούν να το παίξουν άντρες… ξέρεις, κάνω σεξ χωρίς συναίσθημα… που μπορεί να το κάνουν με τον πρώτο τυχόντα, αλλά είναι πάντα πρόθυμες να κολλήσουν και να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα ανα πάσα στιγμή. Είναι σαν αυτούς τους άντρες που λένε ότι εμένα θα μ’άρεσε να κάνει η γυναίκα την πρώτη κίνηση, αλλά όταν τους την πέσει μια γκόμενα που ξέρει να παίζει χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια.

Το θέμα είναι αγαπητοί μου φίλοι και μικρά παιδια, ότι η χειρότερη μαλακία που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να αρνηθεί τη φύση του. Να παραμυθιάσει τον εαυτό του με όλες αυτές τις παπαριές και να νομίζει ότι κάνει καλό στον εαυτό του. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εμείς οι ίδιοι που τα λέμε τα πιστεύουμε…

Βόλτα στο λιμάνι, βράδυ Παρασκευής. Σ’ενα παγκάκι μαζεμένα κάτι μαλακισμένα, αγοράκια και κοριτσάκια που παίζανε με τα κινητά τους. Ετών 16 άντε 17. Δεν δίνω σημασία, προχωράω με την παρέα και κοντοστεκόμαστε λίγο παρακάτω για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε να ακουμπήσουμε τα λεφτάκια μας… Άξαφνα, μια λάμψη, ωσάν από φλας άστραψε. Όντως, ήταν ένα φλας από αυτά τα κινητά της νέας κοπής που έχουν φωτογραφική μηχανή σαν κι αυτή των παπαράτσι, 3G, SMS, MMS και ότι άλλο θες. Πέφτει λοιπόν το σχόλιο.
- “Που τα βρίσκουν τα μαλακισμένα τόσα λεφτά και παίρνουν κινητά 600 ευρώ;”
Και πάνω που σχολιάζουμε την οικονομική κατάσταση των γονέων, των παππούδων που κάνουν δώρο στα εγγόνια τους τέτοια εργαλεία και μετά βγαίνουν στο Mega και κλαίγονται για τις συντάξεις, σε ανύποπτο χρόνο, ένα κοριτσάκι, ιδιαίτερα εμφανίσιμο, αλλά με ηλικία ικανή να σε στείλει στη στενή (18 και κάτω), κατεβάζει το τζινάκι, τραβάει τη στριγκάρα και τσουπ… Δεύτερη λάμψη!
Μετά βγαίνουν οι μανάδες και λένε “Οι αλήτες! Βγάλανε την κόρη μου στο Internet!!!”. Αν εσύ κυρά μου δεν μαζεύεις την κόρη σου και της αγοράζεις και στριγκάδια από τα 13 της, ποιος σου φταίει; Τα πιτσιρίκια έχουν ξεφύγει. Τώρα θα μου πείς, βρήκανε και τα κάνουνε. Καύλες έχουν τα παιδιά, να μην εκφραστούνε; Το αίμα τους βράζει, και ένα σωρό άλλες τέτοιες παπαρολογίες.
Το αίμα τους βράζει, ναι, γιατί θέλουν να ανακαλύψουν το ένα με το άλλο τι έχουν μέσα στα βρακιά τους. Αλλά όχι κι έτσι. Είπαμε… κάντε ότι είναι να κάνετε, αλλά με διάκριση. Όχι να τραβιέστε μέσα στις τουαλέτες και να βιντεοσκοπιέστε. Και στο φινάλε, αν δεν καταλαβαίνετε τι κάνετε και ότι το σεξ πέρα από ζωώδη έκφραση είναι και πράξη ερωτισμού και τρυφερότητας, μην το κάνετε καθόλου. Κάντε το όταν θα μπορεί το μυαλουδάκι σας να το χωνέψει. Μετά στα 18 τους πώς να μην έχουν βαρεθεί τη ζωή τους; Αφού ότι ήταν να κάνουν το έχουν κάνει… Τι διάολο; Τι τους ταίζουν;

    Το ούζο είναι ίσως η πιο καταπληκτική ελληνική εφέυρεση. Λέει λοιπόν η Χαρούλα : “Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας. Έτσι λοιπόν, όταν πήγα να βρώ τα φιλαράκια μου στο ουζερί ήξερα τι επρόκειτο να αντιμετωπίσω… ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα.

- “Τι έμαθα ρε μαλάκα; Θα σε παντρέψουμε στη Σάμο;”, ρωτάει ο ένας…

- “Χαλαρά… ” του απαντάει ο άλλος.

Εγώ ακόμη είχα το χαμόγελο της ήρεμης δύναμης και αφού τους τα έχωσα λίγο αργότερα ότι αυτοί θα παντρευτούν πρώτοι (μάλιστα ο ένας πολύ σύντομα και ο άλλος με μια ελληνίδα και όχι αγγλίδα που δεν έχει σχέση με καμία από τις μέχρι τώρα προσδοκίες του), ανοίξαμε μια κουβέντα περι αρραβώνα, γάμου και προίκας.

Φεύγουμε από το ουζερί για να πάω να συναντήσω για μια ακόμη φορά την κρέπα των ονείρων μου (βλέπε παλιότερα post) και στο δρόμο η κουβέντα συνεχίστηκε. Να’σου λίγο παρακάτω, η πρώην που έλεγα σε παλιότερο post ότι ήθελε να παίζουμε τους παντρεμένους από το 2ο μήνα με τον τωρινό γκόμενό της! Έ, ρε γλέντια!!!!

Κάνουμε μια στάση εκεί, πειράζω λίγο ένα φίλο που ήταν στην παρέα, χαιρετάω και το γκόμενό της, ο οποίος σημειωτέον είναι γαμώ τα παιδιά και παλιότερα έχουμε πιει και κανα δυο μπύρες παρέα και μόλις φύγαμε λέω στον Κολλητούλη:

- “Μαλάκα… αυτή παντρεύεται!” Και δεν ξέρω αν το γέλιο που μου βγήκε ήταν η ανακούφιση ότι δικαιώθηκα από την προηγούμενη κουβέντα, ή αν γελούσα με την έκφραση “Φτηνά τη γλίτωσα” που δεν έλεγε να σταματήσει να ακούγεται μέσα στο κεφάλι μου.

Η πλάκα είναι, ότι παντρεύεται!!! Αργά ή γρήγορα, παντρεύεται στα 23 της!!! Και τόσο καιρό κυνήγαγε να παίζει τη σύζυγο-μαμά και τώρα, το όνειρό της έγινε πραγματικότητα! Είχε ψύχωση με το γάμο! Έψαχνε απεγνωσμένα να παντρευτεί! Το καλύτερο είναι ότι εγώ την έκανα στη στροφή…

Εύχομαι λοιπόν “επι τη χαρμόσυνω αυτή συνεύρεση, βίον ανθόσπαρτον”. Δεν είμαι κατά του γάμου, αντίθετα μάλλον είμαι αρκετά υπέρ του γάμου. Αλλά όταν βλέπω τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορώ… θα το ανοίξω το ρημάδι μου…

Επέστρεψα σπίτι και είπα να βγώ με τους υπόλοιπους ναυαγούς – survivors. Προσωπικοί λόγοι δεν μου επέτρεπαν να κάτσω μέσα. Άλλωστε καλοκαίρι είναι, αρχές Αυγούστου. Γουάτ δα φακ; Δεν θα είχε κόσμο; Μάζεψα λοιπόν την παρέα, φορτώθηκα χρήμα (σαν μαφιόζος γράφω ρε πούστη μου…) και πήραμε αμπάριζα τα γνωστά – λιγοστά στέκια. Αφού περάσαμε την ώρα μας πίνοντας και κερνόντας ο ένας τον άλλο, είπε η γόμινα (σωστά το γράφω… είναι το “η γκόμενά μου” και “η κοπελιά μου” αλλά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω καμία από τις δύο λέξεις) ενός φίλου μου να με ρωτήσει για το παρελθόν μου. Φοράει λοιπόν το καλό της χαμόγελο, και μου σκάει την ερώτηση ωσάν σε συνέντευξη για περιοδικό ποικίλης ύλης:
- “Τώρα, θα μου πείς πώς χώρισες;”
- “Με ποιά;”, ο ανυποψίαστος
- “Με όλες!!!!”
Βγάζω το τσιγάρο, το ανάβω, και παίρνω μια βαθιά τζούρα…
- “Τι μου κάνεις τώρα…”
Αρχίζει λοιπόν ο δικός σου και αραδιάζει πρόσωπα και πράγματα. Από τον καιρό του Νώε (κάπου στα 18, όπου ανακάλυψα ότι το να “τα έχεις” είναι πολύ cool και οτι το να βλέπεις την κοπέλα σου στα διαλείμματα του σχολείου δεν θεωρείται σχέση) μέχρι και σήμερα. Άρχισα να ιδρώνω, να σκέφτομαι, έπινα, κάπνιζα, έξυνα το κεφάλι μου, ότι χρειαζόταν δηλαδή ο οργανισμός μου για να μιλήσει με ειλικρίνεια. Μέχρι που κοντοστάθηκα σε μια. Δε λέω, κουκλάρα, άνετη με τους φίλους μου, παιχνιδιάρα και φιλούσε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ! Πολλά υποσχόμενη. Γι’αυτό και μαζί της είχα τελείως διαφορετική στάση. Ήμουν χαλαρός, σπάταλος και γενικότερα το “αντράκι”, που μιλούσε έξω από τα δόντια και τα έλεγε ωραία. Και της άνοιγα και τις πόρτες
Όχι, εκφράσεις του στύλ “Σε γουστάρω ρε μανίτσα”, δεν ακούστηκαν από τα χείλη μου. Η έκφραση όμως “Μ’αρέσεις πολύ” ακούστηκε. Αυτή ήταν ίσως και η μεγαλύτερη μαλακία μου. Πολύ σύντομα η γόμινα με παράτησε, με τρόπο που μ’έκανε να θυμηθώ πώς “τα χαλάγαμε” στο Δημοτικό… άντε στο Γυμνάσιο. ΜΕ SMS!!!! Γαμώ τα γέλια!!!! Το μήνυμα συγκεκριμένα έγραφε:
“Δεν ήξερα πως να στο πω… απλά αυτό τον καιρό δεν θέλω να έχω σχέση” για να δικαιολογήσει αναπάντητες κλήσεις 5 ημερών. Δε λέω, με πείραξε. Άλλωστε έχω καλή σχέση με το μέταλλο και έτσι η λαμαρίνα τα είδε την ωραία μου οδοντοστοιχία και πάλι για τα καλά. Από την άλλη, λίγο η συνέντευξη που μου έπαιρνε η γόμινα του φίλου μου, λίγο ότι κάτι τέτοιες παπαριές τις έχουμε πει όλοι μας λίγο πολύ, κατάλαβα ότι η τύπισσα την ώρα που μου το έλεγε αυτό, ασχολιότανε μάλλον με το αποτέτοιο του πρώην της. Άλλωστε μου τα μάσαγε όταν συζητάγαμε για παλιότερες σχέσεις.
- “Γιατί κομπλεξικιά;”
- “Γιατί πολύ απλά, μου είπε και μου έδειξε ότι της άρεσα, όλο μου έλεγε τι καλά που περνάμε και άλλα τέτοια και μετά, εκεί που μιλούσαμε για τη “σχέση” μας και όπως λέει και το προσφιλές λαϊκόν άσμα “γύρισε πίσω γιατί μου έλειψες” (είχα φύγει για το πατρικό), έστειλε το μηνυματάκι και δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις. Πόσων χρονών είμαστε επιτέλους; Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να με πάρει ένα τηλέφωνο και να μου πεί τι συμβαίνει.”
- “Τι της έκανες;”
- “Να σου πω την αλήθεια, τίποτα. Της φέρθηκα παρα πολύ καλά.”
- “Ε, τότε;”
Τελικά αυτό φταίει. Δεν έπρεπε να της φερθώ καλά. Έπρεπε να τη δέρνω, να τη σκυλοβρίζω και να τη βάζω να μου πλένει τα σώβρακα…. χαχαχα…. ούτε τον εαυτό μου δεν πείθω για σατράπης. Όχι χωρίς πλάκα και θα ήθελα να μου απαντήσετε εσείς τα κοριτσάκια. Γουάτ δα χελλ; Τόσο γρήγορα της έδωσα την επιβεβαίωση που έψαχνε;
- “Τι έχετε να της πείτε τώρα;” (αυτό το πρόσθεσα εγώ για να μοιάζει πιο πολύ με συνέντευξη σε περιοδικό)
- “Δεν τελειώσαμε γλυκιά μου… Δεν τελειώσαμε έτσι… Πολύ σύντομα θα με βρείς μπροστά σου… Μουχαχαχαχαχα!!!!”