What’s love, really?

Πολλοί χαρακτηρίζουν τις ερωτικές σχέσεις σαν ανηφόρα. Διατηρώντας το χαρακτηριστικό της διαδρομής και του μονοπατιού, έκατσα χτες και το φιλοσόφησα λίγο (πωπω… τελικά έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο να σκεφτείς όταν είσαι μόνος σου!) και είδα ότι όντως τελικά είναι μια διαδρομή. Ειδικά οι πρόσκαιρες σχέσεις (αυτές δηλαδή που εξ'ορισμού δεν έχουν προοπτική το γάμο) και ας μη γελιόμαστε, στην ηλικια μέχρι τα 30 κάπως έτσι είναι αρκετές σχέσεις, έρχονται στο μυαλό μου σαν μια διαδρομή από το "μαλακιστήρι" στο "χοντρομαλάκα" ή "παλιομαλάκα".

Είναι λοιπόν στο ξεκίνημά του το "νταραβέρι" ή κατα τα μέρη μου "νταλαβέρι" και όλα είναι καλά και ρόδινα. Οι νύχτες είναι μοναδικές και περιβάλλονται από δυο με τρείς τόνους σεξ ή άλλων ερωτικών πάντα περιπτύξεων και στα διαλείμματα, συζητήσεις επί παντός επιστητού. Κάπου εκεί, κάποιος θα πετάξει μια πολύ χαριτωμένη και γλυκούλα κοτσάνα και ο άλλος θα τον αντιμετωπίσει με γαργαλητό και γελάκια και με τον επίσης χαριτωμένο και πρόσχαρο χαρακτηρισμό "μαλακιστήρι". Αν δεν γίνει κάπως έτσι, θα γίνει αλλιώς. Εκεί δηλαδή που ο καθένας σχολιάζει τις γυμνές στιγμές του με τη νέα του κατάκτηση, με τους φίλους του, θα πεί κάτι και μετά πιθανότατα θα προσθέσει γελώντας "… το μαλακιστήρι…"

Η σχέση εξελίσεται. Περνάει ο καιρός και στους 9 μήνες περίπου κάποιος θα κάνει το φάουλ να πεί κάτι το οποίο θα κλονίσει τον άλλο, μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως πχ ".. αν έσπαγε το προφυλακτικό τη μέρα που πρωτο… ξέρεις… τώρα θα ήμασταν γονείς…" και κάπου εκεί που ο άλλος προσπαθεί από τη μία να ρίξει τα μαλλιά στο μέτωπό του για να μη φανεί ο κρύος ιδρώτας που τον λούζει και παίρνει μια ταυτόχρονα πανικόβλητη όσο και ηλίθια γκριμάτσα, κάτι μεταξύ του "πρέπει να χαμογελάσω, δείξε τα δόντια σου" και "ω Θεέ μου… ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε", απαντάει με περίπου το ίδιο στυλ: "…χαχαχα (εδώ πιο ψυχρά)… τι λες βρε μαλακισμένο;". Φυσικά στο άκουσμα αυτής της λέξης, μπορεί να ακολουθήσει μινι καυγαδάκι και έτσι το ζεύγος προχωρά στο επόμενο στάδιο. Αν όχι, σημαίνει ότι το "για πλάκα το είπα" έπιασε και ότι ακολουθεί καλής ποιότητας σεξ.

Η πρώτη μεγάλη μάχη είναι προ των πυλών. Ο καθένας είναι οπλισμένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει τον άλλο. Το καμπανάκι του κριτή χτυπά και αρχίζει το ματς! Ανάμεσα σε επιχειρήματα, ή παπαριές για να βγεί ο ένας πάνω από τον άλλο, η εθνική μας λέξη αυτή τη φορά από ουδέτερο γένος, παίρνει είτε θυληκό είτε αρσενικό, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μεγαλύτερα μπινελίκια όπως πχ "έχει μια ώρα που μου λες μαλακίες", "ρε δε μας γαμάς" κλπ. Είναι πλέον επίσημο. Έχει χαρακτηρίσει ο ένας τον άλλο, μαλάκα. Αν όλα πάνε καλά και συνεχιστεί η σχέση μετά από αυτή την κρίση, τότε το σεξ δεν περιγράφεται. Αν όχι, μετακινούμαστε αμέσως στο επόμενο στάδιο. Ο χωρισμένος-"κερδισμένος από αυτή τη σχέση" άντρας και η χωρισμένη-"δεν έχω ανάγκη κανένα γουρούνι" γυναίκα.

Είναι λοιπόν το κάθε ταίρι, και αφού αυτό τον καιρό έχει χαθεί λιγάκι με τους φίλους του, αποφασισμένος να αναθερμάνει τη σχέση του μαζί τους. Η ένταση της διήγησης και η αμέτρητη επιθυμία να ξανακερδίσει το χαμένο του δίκιο, τον παρασύρει και πάνω στα νεύρα του, αφού έχει λεκιαστεί με τον ίδιο του τον καφέ, ο/η σύντροφός της/του αναφέρεται πλέον όχι όπως τον βάφτισε ο παπα-Χαράλαμπος του χωριού, αλλά ώς *-μαλάκας, όπου *= χοντρό, παλιό, βρωμό, αρχι κλπ.

Φυσικά όμως υπάρχουν και οι ειρηνικοί χωρισμοί (βλ. παλαιότερα posts), αλλά και πάλι, έτσι όπως το σκεφτόμουν… Δεν μπορεί, όταν κάποιος δει ότι το ταίρι του την/τον ξεπέρασε εύκολα και τώρα περπατάει κρατώντας μια τσαχπινογαργαλιάρα ή έναν μπρατσαρά από το χέρι, τη μέση ή την κωλότσεπη… του πούστη! Θα το πεί! "Το μαλάκα…" (Φυσικά οι άντρες από τη φύση μας έχουμε πιο πλούσιο λεξιλόγιο σε τέτοιες καταστάσεις, αλλά τον τελευταίο καιρό το έχω παρακάνει με τα γαλλικά, ας συγκρατηθώ). Αν δεν είναι κάπως έτσι και απλά αυτή είναι η κατάσταση στο μυαλό μου, τότε man (προφέρεται μεαν…), έχω πρόβλημα!

Είναι όμορφη, σέξυ και ένα χρόνο μικρότερή μου. Είναι στο στύλ μου, είναι καλή κοπέλα και τουλάχιστον τις πρώτες μέρες που τη γνώρισα τα λέγαμε ωραία. Μέχρι τον πρώτο μήνα. "Τα φτιάξαμε", ένα βράδυ σπίτι μου, λίγο πριν πάω για δουλειά (όταν ακόμη δούλευα βράδυ) και ήταν πολύ ωραία. Δεν ξεκολλούσαμε ο ένας από τον άλλο. Οι πρώτες 20 μέρες πέρασαν σαν νερό και γρήγορα ήρθαν οι διακοπές των Χριστουγέννων. Πήγε ο καθένας σπίτι του και περνούσαμε κανένα μισάωρο τη μέρα στα τηλέφωνα, για να μην αναφέρω τα SMS, MMS και… ότι άλλο θες (οι ΟΤΕδες πρέπει να έτριβαν τα χέρια τους…).

Επιστρέψαμε εντός έδρας και όλα κυλούσαν ήρεμα… τις πρώτες 3 μέρες! Μετά, κρίσεις ζήλειας. Κλάμματα μέσα σε club, επειδή όταν έκλεισα το μαγαζί και πήγα να τη βρώ, στο club που ήταν, ήταν και κάτι φίλοι μου μέσα και δεν έκατσα στην παρέα με τους γελάω-με-τα-αστεία-σου-πρεπει-να-σε-κανω-παρέα φίλους της, αλλά έκατσα στην τραγική απόσταση του ενάμιση μέτρου με τους δικούς μου φίλους. Αντικαπνίστρια, άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και ρουφούσε τα ξύδια "σαν να'τανε…. γιορτή" (Κατσιμιχαίοι ή κάτι τέτοιο).

Στο σπίτι: 

- "Τι έχεις;"

- "Τίποτα"

Μετά από 2 μέρες:

- "Τι έπαθες;"

- "Τίποτα;"

Μετά από 3 μέρες:

- "Τι θα κάνουμε σήμερα;"

- "Τίποτα", ο σκοπός της ήταν να κάτσουμε σπίτι και να μιλήσουμε για το "που πάει αυτή η σχέση", 1 μήνα και 5 μέρες αφού δημιουργήθηκε και ενώ τον περισσότερο καιρό ήμασταν ο καθένας σπίτι του. 

Δεν είναι ότι έχω "commitment issues", ή ελληνιστί ζητήματα δέσμευσης, απλά αμέσως μετά από μια σχέση 3.5 ετών, δεν θέλω μια ακόμη σχέση, που να έχει όλα εκείνα τα στοιχεία μιας σχέσης που ήδη έχει κλείσει όχι τα 3.5, αλλά τα 10 χρόνια από τον πρώτο μήνα!!! Και απ'όσο ξέρω, οι σχέσεις στο ξεκίνημά τους (τουλάχιστον αυτές που έχω ζήσει από κοντά), είναι όλα γύρω από το πως θα κάνουμε χαβαλέ και θα περάσουμε καλά. Πώς το λένε ρε παιδάκι μου; Θέλω όταν δεν σε ξέρω, να μην προσποιούμαι οτι σε ξέρω χρόνια και το ίδιο να κάνεις και εσύ. Θέλω όταν μιλάμε στο τηλέφωνο, να μην μου λες τα προβλήματα των φίλων σου που ΔΕΝ έχω δει ΠΟΤΕ, και να πρέπει να προσποιούμαι ότι είμαστε αυτοκόλλητοι.

Τελικά κανείς από τους δυο μας δεν είχε πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν στη μεταξύ μας χημεία. Και οι δύο θέλαμε διαφορετικά πράγματα. Εγώ ήθελα μια σχέση που να είναι φρέσκια και ζωντανή τουλάχιστον τον πρώτο καιρό που ακόμη ο ένας κοιτάει τον άλλο σαν να μην τον έχει δει ποτέ γιατί όντως πριν από λίγες μέρες, ο ένας δεν είχε δει τον άλλο ποτε, αυτή ήθελε να παίζουμε τους παντρεμένους από το πρώτο 2ήμερο. Αυτή ήθελε να τρέχω από πίσω της ωσάν το κατοικίδιο, εγώ ήθελα απλά να είμαστε χαλαροί και να περνάμε ωραία. Δεν την κατηγορώ καθόλου και δεν της κρατάω κακία. Για την ακρίβεια τη συμπαθώ πολύ. Αν ήμουνα στη φάση της θα μου άρεσε. Αυτή η γαμημένη χημεία.  Και προσπάθησα να μπω στο παιχνίδι της. Δεν ήθελα να ταράξω τον κόσμο της, έδινα εξηγήσεις για μαλακίες από την πρώτη μέρα, και; Τι κατάλαβα;

Τελικά, πρέπει να εφευρεθεί κάτι σαν μέτρο. Να μετράει το πόσο ταιριάζουμε ρε γαμώτη. 'Η τα πρώτα ραντεβού να είναι με την επίβλεψη ψυχολόγου. Αστειεύομαι… Σίγουρα όμως, με κάποιους ανθρώπους ταιριάζουμε πολύ και με άλλους πολύ λίγο. Χρειάστηκε μια δραματική σχέση, με πολλά κλάματα και πολλά τσιγάρα σε εποχή που το ειχα κόψει για να καταλάβω ότι τελικά μπορεί να φαίνεται ότι ταιριάζεις με κάποιον ενώ τελικά είστε δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι που δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ κοινό. Γαμημένη χημεία…

Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις αταίριαστα ζευγάρια. Κυνηγάς μια κοπέλα σαν παλαβός για κάποιο διάστημα για να διαπιστώσεις ότι την έριξε… ο Lordi!!! (Hard rock Halellujah!!!). Εκεί τί κάνεις; Απογοητεύεσαι και λες ότι ποτέεεεε δεν θα μπώ σ'άλλο σώωωωωμααααα (άλλο ένα προσφιλές λαϊκόν άσμα), ή ενθαρρύνεσαι και λες ότι για να έχει γκόμενα αυτός και μάλιστα τόσο ωραία, εγώ θα τα φτιάξω με μοντέλο, αρκεί να βρώ που συχνάζουν τα μοντέλα;

Να σας πώ εγώ τι κάνω. Αρχικά, αν γνωριζόμαστε χαιρετάω ευγενικά και πιάνω καμιά βλακώδη κουβεντούλα του τύπου: "Όλα καλά, πώς περνάτε;" (άσχετα αν απο μέσα μου ρωτάω πραγματικά "δεν λέτε να χωρίσετε ακόμη;"). Μετά, αν δεν γνωριζόμαστε ακόμη καλυτερα, προσπερνάω, μετράω μέχρι το 6-6-6 (the number of the beast) και τους μπινελικώνω μέχρι να στεγνώσει ο στόμας μου… Αφού ξεπεράσω την απογοήτευση και συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει νόημα να ξεβαφτίζω κόσμο, αφού στο κάτω κάτω δεν τη θέλω πια, λέω πως δεν χρειάζεται να συμβιβάζομαι σε καταστάσεις και πράγματα. Όλα στην ώρα τους, αρκεί να χαλαρώσω. Εξάλλου, όσο πιο πολύ κυνηγάς κάτι, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται. Και στο φινάλε, όσο στο μυαλό μου τριγυρνούσαν τα αισθησιακά σαρκώδη χείλη της κυρίας προς την οποία απευθύνεται αυτό το μανιασμένο post, η ψυχολογία μου έπαιρνε τις στροφές που αναφέρει ο μέγας λαϊκός βάρδος Βασίλης Τερλέγκας! Τη μια η χαρά μου ξεχείλιζε, την άλλη δεν μιλιόμουν!

Απαύγασμα της γκαντεμιάς: Όταν ήθελα τη λεγάμενη του Lordi (όχι του αυθεντικού, του κυρίου που μου έφαγε τη γκόμενα), δεν τη συναντούσα πουθενά, ή όταν τη συναντούσα θα ήμουν ο μοναχικός καλοντυμένος και φρεσκοξυρισμένος κακομοίρης που έπινε καφέ με το αφεντικό του Senso (Γιαννάκης rulezzz!!!) και της έβγαζε ακτινογραφία. Τώρα που βρήκε το λεγάμενο, τη συναντάω παντού!!! Για καφέ, για ποτό, για φαγητό, για τσιγάρα, για περίπατο και μάλιστα μόνη της!!! Κολλητούλη, εσύ με καταλαβαίνεις… 

Κλείνοντας, για μια ακόμη φορά στίβω το μυαλό μου και λέω. Τελικά τι έγινε όταν το πρόσωπο που σ'αρέσει, βρεθεί με κάποιο που εσύ θεωρείς ασήμαντο; Στο φινάλε τι είχαμε και τι χάσαμε; Δεν είναι να πείς πως είχαμε ζήσει τίποτα μαζί. Η απάντηση που παίρνω δεν απέχει και πολύ από το παρηγορητικό ρητό που λέμε σε φίλους ή στον εαυτό μας: "Για να βρεθεί μ'αυτόν, δεν της άξιζες". Εκεί είναι όμως που διαφωνώ. Αυτά είναι μαλακίες και μ'αυτά χαϊδεύονται αυτιά και συνειδήσεις. Κι αν της άξιζα; Τελικά η μεγάλη αυτοπεποίθηση από τη μεγάλη απογοήτευση χωρίζονται με μια λεπτή διαχωριστική γραμμή.

Προς αγοράκια: By the way, όταν έψαχνα φωτό του Mr. Lordi για να τη βάλω εδώ, δείτε τι άλλο βρήκα εδώ. Μια χαρα…
Εντάξει, δεν διατήρησα τη δέουσα σοβαρότητα σ'αυτό το post, αλλά ξύπνησα πολύ κεφάτος σήμερα! Έ ρε γλέντια!!!

Εννιά στις δέκα σακουλοφόρες (εκ του σακούλα και του φέρω. Λήμμα: 20άρα που βγαίνει από τη Bershka φορτωμένη με σακούλες), τρέντυ κορασίδες που κυκλοφορούν στο δρόμο, συλλαμβάνονται "ανυποψίαστες" (άσχετα αν έχουν στηθεί κανένα τέταρτο απέναντι από την κάμερα) από τον τηλεοπτικό φακό και ερωτώνται: "Τι είναι αυτό που απεχθάνεσαι σε μια σχέση;;;", θα σου απαντήσουν μ'ένα στόμα, μια φωνή: "Το ψέμα". Εκεί προσωπικά αναρωτιέμαι: "Έχει πληγωθεί η κοπέλα αυτή από ένα ψέμα"; Πιθανότατα… Μεταφερόμαστε λοιπόν στα πλατώ της σαπουνόπερας που εκτυλίσσεται σε κάθε χωρισμό του οποίου τα αίτια είναι άσχετα με αυτά που αναφέρονται και ακούμε τις κάτωθι πομπώδεις εκφράσεις: "Συγνώμη, αλλά πρέπει λίγο καιρό να μείνω μόνος μου" (μετάφραση: Η καινούρια έχει καλύτερα βυζιά), "Έχω ανάγκη να βρεθώ με τον εαυτό μου" (μετάφραση: Δεν είσαι καλή στο κρεββάτι), "Σου αξίζει κάτι καλύτερο από μένα" (μετάφραση: Ναι, κι εμένα μου αξίζει να βγαίνω για κυνήγι κάθε βράδυ με τους φίλους μου πίνοντας μπύρες. Φέτος η σεζόν της ξεψαρωμένης 19άρας ανοίγει πιο νωρίς, το ίδιο και τα πόδια της). "Με πήρε η NASA για ένα διαστημικό πρόγραμμα στον Πλούτωνα" (μετάφραση: Σε κερατώνω από την ώρα που σε γνώρισα, για την ακρίβεια, το ίδιο βράδυ που σου την έπεσα, μου έκατσε και αυτή που σου είπα ότι είναι ξαδέρφη μου. Δεν φταίω εγώ, απλά είσαι ηλίθια. Βρήκα και τα κάνω…). Κάτι τέτοιοι χαλάνε την πιάτσα (βλ. παλιότερο Post).

Αν πάλι η σχέση εκτυλίσσεται ακόμη και το σκηνικό που περιγράφεται παραπάνω φαντάζει μακρινό, τότε ακούμε: "Σε πήρα, δεν είδες την κλήση μου;", άσχετα αν λίγο πριν το "τουτ τουτ" έκανα την προσευχή μου να μην έχεις σήμα, "Πρέπει να περάσω κάποιο καιρό στο πατρικό μου και εκεί το κινητό δεν πιάνει", δηλαδή θα πάω με τη γκόμενα που γνώρισα χτες, σε μέρος που υπερκαλύπτει την ασφαλή απόσταση των 300 χιλιομέτρων, "Βγήκα με τα παιδιά, είχε ο Μάκης γενέθλια και το είχα θυμήθηκα τελευταία στιγμή, δεν γινόταν να βγούμε μαζί", που μπορεί να σημαίνει είτε ότι βγήκες με τα παιδιά και γνωρίσατε ισάριθμες κοπέλες, ή ότι όντως ο Μάκης είχε γενέθλια και του είχατε παραγγείλει μια Ρωσσίδα από προχτές και δεν έβλεπες την ώρα.

Ο Κρις Ροκ λέει στη Μαύρη Κωμωδία: " Οι άντρες λένε τα περισσότερα ψέμματα, όπως, 'ήμουν μόνος', 'δούλευα μέχρι τέτοια ώρα', 'είμαστε μόνο φίλοι με την..', 'είχε κίνηση στο δρόμο', αλλά οι γυναίκες λένε τα μεγαλύτερα, όπως για παράδειγμα 'είναι δικό σου το παιδί'". Όσο σεξιστικό κι αν ακούγεται και όσο κι αν εσείς οι γυναίκες τώρα (ειδικά όσες υπηρετείτε ενσυνείδητα και υποσυνείδητα το φεμινιστικό κίνημα), βγάζετε αυτή τη στιγμή καπνούς από τα αυτιά σας, είναι αληθές. Τέλοσπάντων, δεν θέλω να ξεσηκώσω τον πόλεμο των δύο φύλων, απλά και μόνο να σας θυμίσω ότι η φύση σας έχει δώσει το πάνω χέρι. Όχι, μην μπερδεύεσαι γλυκιά μου, σεξουαλικά εννοώ. Απλά οι άντρες ακόμη δεν λένε να ξεπεράσουν το ότι μπορείτε να έχετε πολλαπλούς οργασμούς γι'αυτό τα λένε αυτά (αστειάκι).

Πριν να χάσω τελείως τη μπάλα και βγω τόσο εκτός θέματος ώστε να κάνετε μανιασμένα comments, λάβω 2.356 απειλητικά emails και σβήσετε το Link από τα bookmarks, επιστρέφω εκεί απ'όπου ξεκίνησα. Το ψέμα. Ότι πιο μισητό και απάνθρωπο μπορεί να χαρίσει κανείς στο σύντροφό του. Απαίσιο… Ελεεινό… Άθλιο… (μπορώ να γράφω επίθετα και να πατάω τελείες για ώρες… ατελείωτες…). Και εκεί είναι που ανατρέχω στη δισκοθήκη μου. Κάνοντας Search για "Lie", πέφτω πάνω στους Foreigner και το White Lie. Και εκεί αναρωτιέμαι…

Ίσως να φαίνεται από τα παραπάνω ότι το ψέμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την απιστία. Ίσως επειδή είναι, ή απλά καλύπτουμε μια όχι και τόσο επικίνδυνη κατάσταση με ψέμματα για να μην πάει ο νους της/του συντρόφου (δεν μιλάω για τους συντρόφους κομμουνιστές – κι άλλο κρύο αστειάκι) στο κοκό… (δεν είναι τυπογραφικό λάθος)

Είναι καλύτερα να πείς ένα αθώο "λευκό" ψεμματάκι για να μην πληγώσεις τη/το σύντροφό σου, ή να πείς την αλήθεια γιατί το ψέμα είναι κάτι το τόσο αποτροπιαστικό σε μια σχέση; Εδώ όμως είναι που κρύβεται το ίδιο το ψέμα μέσα στην ίδια την αμφιβολία για να πείς το ψέμα ή όχι! Το λές, όχι για να μην πληγώσεις τη/το συντροφό σου, δηλαδή… ναι.. το κάνεις και γι'αυτό, αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος. Το κάνεις για να μην υποστείς τις συνέπειες, γιατί ίσως φοβάσαι που αυτός που τελικά θα πληγωθεί θα είσαι εσύ και μόνο. Ο άλλος το πολύ πολύ, αφού συνέλθει, να σε μισήσει θανάσιμα. Εσύ; Πώς συνέρχεσαι εσύ; Και εκεί ξαναγυρνάς στο αρχικό ερώτημα. Μήπως θα ήταν καλύτερα να το έκρυβα;

Μετά από ώριμη (;;;) σκέψη, κατέληξα πως σκοπός δεν είναι να πείς ένα ψέμα, ή να απαγκιστρωθείς από το δίλλημα. Σκοπός είναι να είσαι τόσο ανοιχτός, ειλικρινής και τελικά… σοφός, ώστε να μη χρειαστεί να μπεις καν στη διαδικασία της αναζήτησης. Οι σχέσεις όμως έχουν γίνει τόσο δύσκολες και οι άνθρωποι τόσο απαιτητικοί, που στο φινάλε θα την κάνεις τη μαλακία. Θα πείς ένα ψεμματάκι για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο για τον επόμενο ένα μήνα. Είναι πια τόσο δύσκολο να βρείς έναν άνθρωπο που να μπορείς να φέρεσαι φυσιολογικά, που ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις (προς τον εαυτό σου, όχι προς τον/την λεγάμενη…), το θες το ψεμματάκι σου. Άλλωστε έχουν περάσει κανένα τρισεκατομμύριο χρόνια που διάβασες ή είδες τον Πινόκιο και είσαι πλέον βέβαιος ότι η μύτη σου δεν μεγαλώνει. Ή μήπως οι άνθρωποι έχουν γίνει τόσο βαρετά όμοιοι που ψάχνεις τη διαφορετικότητα σε μια μυθοπλασία; Ένα παραμύθι πολύ ανώτερο του Πινόκιο, που ο ίδιος χαρίζεις στον εαυτό σου για να δώσεις μια δόση σασπένς;

Αρκετοί φίλοι μου δοκίμασαν τον έρωτα δι'αλληλογραφίας όπως τον αποκαλώ, δηλαδή τη σχέση από απόσταση. Πέρναγαν τα βράδια τους μιλώντας δύο και τρείς ώρες στο τηλέφωνο και μια φορά το μήνα έκαναν ένα ταξιδάκι για να επισκεφθούν την κοπέλα τους, τη στιγμή που εμείς μαζευόμασταν στα γνωστά στέκια, μπεκροπίναμε και γελούσαμε. Είχαν γίνει μάλιστα ειδικοί στο θέμα τηλέφωνο, μιας και η απόλυτη έρευνα αγοράς για το ποια εταιρεία σταθερής τηλεφωνίας ήταν η πιο φτηνή. Η συσκευή του τηλεφώνου πάντα σε περίοπτη θέση, το κινητό πάντα ανοιχτό και ήταν πάντα πρόθυμοι να δεχτούν έλεγχο και ανάκριση στην οποία μόνο ο προβολέας που χτυπάει κατευθείαν στα μάτια έλειπε.
 
- "Ναι μωρό μου, εδώ στο σπίτι του Φώτη, με το Βασίλη και τον Ανέστη"
- "Είμαι κι εγώ εδώ ρε μαλάκα…"
- "Και ο Φώτης… αφού είπα, είμαστε σπίτι σου…χαχα…"
- "Μαλάκα…"
 
Και μετά αρχίζαν τα πειράγματα, όσο ο κακόμοιρος φίλος μας προσπαθούσε να πείσει την κακόμοιρη κοπελίτσα στο άλλο άκρο της γραμμής και… της Ελλάδας, ότι δεν τρέχει τίποτα.
 
- "’Aντε ρε, κλείσε το τηλέφωνο, μας περιμένουν τα κορίτσια"
- "… όχι… ο μαλάκας ο Φώτης, προσπαθεί να σε κάνει να ζηλέψεις… όχι… σπίτι… καλά, θα σε πάρω όταν φτάσω"
 
Οι καβγάδες, μεγαλειώδεις, μνημειώδεις και βέβαια… μεγάλοι σε διάρκεια. Όχι στο τηλέφωνο, μ'εμάς!
 
- "Που θα μου πεί… δηλαδή δεν έχω το δικαίωμα μετά την εξεταστική να κάτσω να αράξω μια μέρα; Θέλει το ίδιο απόγευμα να τρέχω από το μάθημα στο λιμάνι, από το λιμάνι στο λεωφορείο και μετά απ'όλα αυτά να προσποιούμαι ότι περνάω καλά;"
 
Για ώρες αυτή η συζήτηση. Ώρες ατελείωτες. Και αν έκανε κανείς από μας τους άλλους, αυτούς δηλαδή που είχαν σχέση στο ίδιο μέρος, κανένα λάθος και του έλεγε τι πίστευε… 
 
- "Εσένα ρε μαλάκα είναι αλλιώς. Εσείς είστε όλη μέρα μαζί. Μη μου τη δίνεις τώρα.."
 
Και εκεί χτύπαγε το τηλέφωνο
 
- (Με ύφος χιλίων καρδιναλίων) "Ναι. Έλα. Όχι. Έξω. Θα σε πάρω μετά"
 
Όπως ήταν φυσικό η κοπέλα του έκλεινε το τηλέφωνο, αφού πήρε μετανιωμένη να ζητήσει συγνώμη που έγινε πιεστική και αυτός το παίζει Δημήτρης Παπαμιχαήλ στο "Ένα αστέρι γεννιέται", όταν τα είχε φτιάξει με τη Χέλμη (Για όσους δεν έχουν δει την ταινία, εννοώ σκληρός, και η Βουγιουκλάκη να ωρίεται…)! Και σαν να μην έφτανε αυτό, διασκεδάζει κιόλας ο αλήτης, αντί να κάθεται σπίτι του να σκέφτεται ότι "έκανες ξανά να κλαίει το κοριτσάκι σουουουου" (προσφιλές λαϊκόν άσμα). Τώρα μάλιστα, στο μυαλό της η φράση "’ντε ρε, κλείσε το τηλέφωνο, μας περιμένουν τα κορίτσια", γυρνούσε ξανά και ξανά.
 
- "#$#!@^$%$#&^%!!! (Μπινελίκια) Που θα μου κλείσει το τηλέφωνο!!! (κι άλλα μπινελίκια)", και έκλεινε μετά και το δικό του τηλέφωνο, για να το ανοίξει αργότερα, μετά από 2 ώρες και να κοιτάει απογοητευμένος μπας κι έρθει κανα μήνυμα με 154 κλήσεις μεταμέλειας. Και δεν έρχεται τίποτα…
 
Το ερώτημα λοιπόν είναι: Αξίζει στα 20-24 σου να φας τα φοιτητικά σου χρόνια πάνω από ένα τηλέφωνο; Η απάντηση που θα έδινα είναι πως ναι, αξίζει, αν έφαγες όλα τα μαθητικά σου χρόνια να γουστάρεις μια κοπέλα, η οποία είπε το πολυπόθητο "ναι", τη μέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα και έδειξαν Samos Island, 500 χιλιόμετρα μακριά, στο απόλυτο πουθενά!!! Αξίζει, αν είσαι σίγουρος πως έχεις βρεί τη μια και μοναδική, μια σπάνια γυναίκα που σε αγγίζει ψυχή τε και σώματι. ’λλωστε αν συμβαίνει το δεύτερο, μάλλον θα είσαι σε θέση να σκεφτείς το ενδεχόμενο να μετακομίσεις κάπου πιο κοντά της, ή να συγκατοικήσετε και μάλλον δεν θα είσαι πια 18.
 
Μια συμβουλή: Μην κάνει ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη από το τηλέφωνο. Όταν περνάς τα απογεύματά σου, όχι πίνοντας καφέ με τους φίλους σου στην παραλία, αλλά παίζοντας με το σπιράλ καλώδιο του τηλεφώνου παρέα με ζεστό φραπέ επειδή σου τελείωσαν τα παγάκια, αρχίζεις να μεταφέρεσαι στο μικρόκοσμο που σου δημιουργεί η φωνή του συντρόφου σου. Όλα μοιάζουν υπερβολικά, ανταγωνιστικά και ύποπτα. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις τον άλλο να ζηλέψει, ζηλεύει ούτως ή άλλως και σκέψου πως αν εσύ παρά τους πειρασμούς κάθεσαι ήσυχος, το ίδιο μπορεί να κάνει και το ταίρι.. ή και το αντίστροφο!!! 
 
Αν θα το'κανα; Ναι, αρκεί να παίρνω τόση κατανόηση όση δίνω. ’Aλλωστε αυτό είναι το θέμα στις σχέσεις: "Δούναι και λαβείν", ή αλλιώς σε πιο σύγχρονα ελληνικά "ότι δίνεις, παίρνεις". (Πωπω.. χρυσό θα τον έκανα τον ΟΤΕ και την Ολυμπιακή…)