What’s love, really?

Καληνυχτώντας την κουμπάρα μου, σήκωσα το βλέμμα μου και είδα για μια ακόμη φορά το γεμάτο φεγγάρι πάνω από τις σκεπές των σκοτεινών εκείνη την ώρα σπιτιών.

Αντί να στρίψω προς το σπίτι μου, συνέχισα το δρόμο προς την παραλία. Ένα ελαφρύ αεράκι χάιδευε την επιφάνεια της θάλασσας, δημιουργώντας ένα μικρό κυματισμό, ίσα ίσα να σπάει τη σιωπή της νύχτας. Άναψα ένα τσιγάρο και έκατσα να χαζέψω για λίγη ώρα την εικόνα του ουρανού. Σκέφτηκα τότε: "Τι καλύτερο από αυτή την εικόνα;" και η απάντηση ήρθε αυτόματα: Να βλέπεις αυτή την εικόνα, απολαμβάνοντας παράλληλα την αγκαλιά μιας γυναίκας. Να σου παίρνει το μυαλό η μυρωδιά του κορμιού της και να νιώθει την ανάσα σου στο πίσω μέρος του λαιμού της. Να μη μιλάει κανείς, κι όμως η ατμόσφαιρα να πλημμυρίζει από ήχους. 

Η νύχτα σε λίγη ώρα έφευγε και έδινε το επόμενό της ραντεβού. Άφησα πίσω μου τη φωτισμένη από το φως της πανσελήνου θάλασσα και πήρα το δρόμο του γυρισμού. Ήξερα πλέον τι μου έλειπε. Ήξερα τι ακριβώς χρειαζόμουν.

Να ερωτευτώ και πάλι.. 

Τίποτα καλύτερο από τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος το Μάιο. Άρωμα που φέρνει στο μυαλό περισσότερο το φθινόπωρο παρά το καλοκαίρι που έρχεται. Η ξαφνική βροχή αυτό το βράδυ, έφερε στο μυαλό τον προηγούμενο Οκτώβρη και μαζί όλους τους άλλους. Γεύσεις, αρώματα, εικόνες, ήχοι, όλες οι αισθήσεις χόρευαν στο ρυθμό που με τόση χάρη έδιναν οι ψιχάλες.

Η απογευματινή μπόρα μου χάλασε τα σχέδια για περίπατο και έτσι, έκλεισα τα παράθυρά μου και έβαλα ένα CD να παίζει. Γλυκό κρασί και η φωνή της Diana Krall θα ήταν η συνοδεία μου σε αυτό το ταξίδι που ετοιμαζόμουν να αρχίσω.

Έχω μια συνήθεια. Δεν πετάω τίποτα. Από το πιο σημαντικό, μέχρι αυτό που μπορεί να μοιάζει ασήμαντο. Άνοιξα λοιπόν τα "αρχεία" μου και έφερα στο φώς φωτογραφίες, σημειώματα, μισοτελειωμένα μπουκαλάκια από αρώματα, βιβλία, δώρα, εισητήρια, χαρτάκια με τηλέφωνα, σημειώματα, ένα σωρό αναμνήσεις. Αγάπες, έρωτες, επιπολαιότητες, γέλιο, δάκρυ, ότι έζησα και ένιωσα ως τώρα, ήταν εδώ, μπροστά μου.

Ο χρόνος κυλούσε γρήγορα καθώς από τα μάτια μου περνούσαν χρόνια ολόκληρα. "The girl in the other room", ήταν το τραγούδι που νομίζω ότι δεν άφησα να περάσει απαρατήρητο. Έφερε στο μυαλό μου όλα τα "κορίτσια στο δίπλα δωμάτιο", γυναίκες που με ερωτεύτηκαν, με αγάπησαν, πέρασαν την ώρα τους, γυναίκες που στο δίπλα δωμάτιο γέλασαν, έκλαψαν, πόνεσαν, χάρηκαν, φώναξαν, ψιθύρισαν "καλημέρα", "πουδράρισαν τη μύτη τους" που λέει και το τραγούδι…

Δεν ξέρω αν έφταιγε η μελαγχολική μουσική, αλλά διάφορα ερωτήματα άρχισαν να απασχολούν το μυαλό μου. Άραγε, πώς ένιωσαν πραγματικά αυτές οι γυναίκες; Τι να σκεφτόταν όταν με φιλούσαν; Πώς να αισθάνονται για μένα τώρα; Πώς σκέφτονται τη σχέση που είχαμε; Πολλά…

Το τηλέφωνο με προσγείωσε στην πραγματικότητα. Κοίταξα γύρω μου και είδα ένα άδειο δωμάτιο. Ούτε φωνές, ούτε αέρινες κινήσεις μέσα στο χώρο, ούτε πονηρά βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις, εγώ, το κρασί και ο καπνός του τσιγάρου που εδώ και ώρα είχα ξεχάσει αναμμένο. Δεν ήθελα να δω κανέναν. Δεν ήθελα να μιλήσω με κανέναν. Ήθελα να'μαι μόνος.

Η συννεφιά διαλύθηκε και τώρα στο θέατρο που στήνει ο ουρανός με τα αστέρια κάθε βράδυ, πρωταγωνιστούσε το γεμάτο φεγγάρι. Κι όμως, αυτή η πανσέληνος ήταν καλύτερη κι απ'αυτή του Αυγούστου. Επειδή είχα ακόμη στα χείλη μου τη γλύκα του φιλιού, στα ακροδάχτυλά μου την αίσθηση του γυμνού κορμιού και στο μυαλό μου εκατομμύρια εικόνες. Μάζεψα βιαστικά τα πράγματα, τα έβαλα στη θέση τους και βγήκα από το σπίτι. Δεν έπεσα στην παγίδα ούτε μια στιγμή να στενοχωρηθώ, αντίθετα με μεγάλη μου χαρά αναπολούσα για ώρες όλες εκείνες τις στιγμές του παρελθόντος. Ούτε μπήκα στη διαδικασία να παραληρήσω με ψευδαισθήσεις και κλισέ του τύπου "Τα καλύτερα έρχονται", "Καλύτερα μόνος μου" και άλλες τέτοιες αηδίες που είμαι σίγουρος ότι ο καθένας έχει πει κάποιες στιγμές στον εαυτό του, ή σε απαρηγόρητους φίλους/ες του.

Η βόλτα μου κατέληξε στο πλησιέστερο μπαρ.

- "Ενα Haig με πολύ πάγο", ζήτησα και όταν ήρθε στα χέρια μου, μηχανικά το ανασήκωσα. Μην ξέροντας το γιατί. Σαν να έλεγα "Στην υγειά μας". Το ήπια στην υγειά τους. Ένα μεγάλο "ευχαριστώ, να είσαι καλά και να προσέχεις" ήταν το μόνο που ήθελα να πώ. Ευχαριστώ σε όλες εκείνες τις γυναίκες που αφιέρωσαν χρόνο, καρδιά, συναίσθημα, κορμί, οτιδήποτε, για μένα.

Ώς ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης, στην υγειά σας. Ευχαριστώ για όλα…

Γύρισα και πάλι το πρωί σπίτι. To ουίσκι έμοιαζε να μην έχει τη γεύση που με γεμίζει, τη γεύση που κάνει τις αισθήσεις να χορεύουν από το βαρύ άρωμα, την έντονη γεύση και την αίσθηση του ιδρωμένου ποτηριού στο χέρι. Ο καπνός από το τσιγάρο έμοιαζε να τυλίγεται γύρω από τα δάχτυλά μου, καθώς αδιάφορες εικόνες τρεμόπαιζαν στην τηλεόραση. Τα πάντα έμοιαζαν παγωμένα. Το ρολόι στον τοίχο, λες και είχε σταματήσει. Δεν υπήρχε ενδιαφέρον πια.

Έχει ήδη ξημερώσει και άλλη μια νύχτα τελείωσε. Το γλυκό σκοτάδι στο μεταίχμιο ανάμεσα σε νύχτα και μέρα αρχίζει να παίρνει άλλα χρώματα. Χρώματα γνώριμα σε πολλούς. Σε όσους βρίσκουν ενδιαφέρον στο παιχνίδισμα που κάνει ο έναστρος ουρανός με την καινούρια μέρα.

Ο Elvis Costello με το "I want you" έδωσε τη σειρά στο Roy Buchanan με το εκπληκτικό "The Messiah will come again". Σπασμένη η κορνίζα με τη φωτογραφία σου στον τοίχο. Σπασμένα όλα.

Ένα τσιγάρο τα άλλαξε όλα. Ένα τσιγάρο που ώρες πριν προσπάθησα να καπνίσω κι όμως, θα προτιμούσα να μην το είχα ανάψει καν. Ήθελα ο αέρας να παίρνει τον καπνό μακριά. Να αισθάνομαι ότι κάποιος τουλάχιστον ταξιδεύει. Αμηχανία. Δυο φιγούρες ξεχώρισαν στο σκοτεινό δρομάκι. Πιασμένοι αγκαλιά. Όταν έπεσε όμως το φώς στα πρόσωπα, τότε το αίμα πάγωσε. Ο καπνός του τσιγάρου σταμάτησε να ταξιδεύει και χιλιάδες εικόνες άρχισαν να διατρέχουν το μυαλό μου.

"Σκέψου λογικά, μη δείξεις ούτε συναισθήματα, ούτε έκφραση, τίποτα!", είπα στον εαυτό μου. Ένιωσα όμως πως το βλέμμα μου με πρόδωσε. Δεν ξέρω.

- "Καλησπέρα", είπα, προσπαθώντας να οπτικοποιήσω τον εαυτό μου. Ήθελα τα πάντα να δείχνουν παγερή αδιαφορία. Συναισθηματική πληρότητα. Σιγουριά.

- Καλησπέρα, είπε, και ακολούθησε μια ανούσια συζήτηση, χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Απλά ήθελα να δω τα μάτια της. Αν υπήρχε κάτι που θα πρόδιδε ότι δεν είναι καλά με τον τύπο. Ήθελα η γλώσσα του σώματός της να δείχνει ότι από ανάγκη τον κρατούσε επειδή "έτσι έπρεπε". Αυτός σιωπηλός, βυθισμένος στη βεβαιότητά του και στην αίσθηση του ζεστού κορμιού της αυτό το ψυχρό βράδυ.

Τίποτα όμως. Τίποτε από αυτά. Και τώρα… εδώ. Μόνος αυτό το βράδυ. Έχοντας χάσει τη διάθεσή μου να ονειρευτώ, να σκεφτώ τρόπους που θα την προσεγγίσω. Είχα να νιώσω έτσι 4 ολόκληρα χρόνια. Αυτή η γυναίκα μου ξύπνησε ένστικτα και συναισθήματα που για χρόνια είχα θαμμένα κάτω από την καθημερινότητα, σχέσεις, απωθημένα, αλκοόλ και νικοτίνη.

Καλή σου τύχη γλυκιά μου. Εύχομαι να είσαι ευτυχισμένη. Σ'ευχαριστώ που μ'έκανες να νιώσω και πάλι έτσι.