What’s love, really?

Η σειρά υπέροχα πλάσματα του Alpha, είναι λίγο πολύ μια σειρά βγαλμένη από την καθημερινότητα, οι ήρωες της δεν έχουν ενάμιση εκατομμύριο ευρώ στην τσέπη τους μόνο για τα καθημερινά τους έξοδα και λίγο πολύ κάνουν δουλειές που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε. Δεν είναι πρόεδροι ή διευθύνοντες σύμβουλοι καμιας μεγάλης πολυεθνικής, ούτε οδηγούνε αυτοπλάνα (διασταύρωση αυτοκινήτου με αεροπλάνο). Έχει αρκετό χαβαλέ, χωρίς να είναι η αποκάλυψη της τηλεόρασης και μπορεί κανείς να βρει σε κάποιον από τους ήρωες στοιχεία του εαυτού του.

Στα δυο τελευταία επισόδεια, ο φίλος μου ο Αποστόλης [επειδή κάποιος ρώτησε, ο Αποστόλης είναι ο Αποστόλης Τότσικας] έπαιζε το ντελιβερά. Ο καλόκαρδος πιτσιρικάς που ερωτεύεται τη γκομενίτσα που της φέρνει μεσημεριανό και βραδινό και βγαίνουν μαζί έξω. Η γκομενίτσα (την οποία ενσαρκώνει η Μυρτώ Αλικάκη), είναι μια 30αρα κουλτουριάρα, με αποτυχημένο κούρεμα, πλατινέ μαλλί τη στιγμή που οι ξανθιές βάφτηκαν μαύρες, πιθανότατα ανοργασμικιά, που σε κάθε επισόδειο περνάει ξυστά τη νεύρωση στομάχου. Ψιλογουστάρεται με το αφεντικό της στο σταθμό όπου καταπατά το σάπιο κατεστημένο της ελληνικής μουσικής και ταλαιπωρεί αγοράκια, όσο ο αφεντικός της ταλαιπωρεί εμφανίσιμες κορασίδες.

Ας δούμε όμως το βαθύτερο νόημα και την αγωνία που ζεί η ηρωίδα σε συνδυασμό με το ρόλο του Αποστόλη…. Η “Μητσάκι” έχει συσσωρευμένα απωθημένα, πιθανότατα από πρώην γκόμενους που την έφτυσαν/κεράτωσαν. Ο αφεντικός είναι στα πατημένα τριάντα, τριανταφεύγα και νομίζει ότι είναι 22-23, απλά έχει δέκα φράγκα παραπάνω από τότε. Ο Αποστόλης είναι όντως 22-23. Πέφτει ένα φιλάκι μεταξύ αφεντικού-μητσακίου και εκεί εμφανίζεται ο ντελιβεράς. Τα χάνει η “Μητσάκι” και βρίσκει μια καλή ευκαιρία να επενδύσει τα απωθημένα της στο φίλτατο και κατα τι εμφανισιμότερο μου Αποστόλη. (Απλά προσπαθώ να είμαι ευγενικός. Ναι ρε, εγώ είμαι πιο ωραίος από αυτόν…)
Τι να σου κάνει το παιδί, μικρό παιδί είναι, πέφτει με τα μούτρα. Τότε λοιπόν τον μαγκώνει η δικιά σου, τον μαντρώνει μέσα σ’ένα σπίτι, τον ταίζει τις μαλακίες που ντελιβεράρει, και τον εξαναγκάζει να βλέπει dvd αντί να επιδίδωνται σε καυτό και αβυσσαλέο σεξ. Όλα καλά μέχρι εδώ…. Μέχρι που το τηλέφωνο του φίλτατου άρχισε να χτυπάει ακατάπαυστα. Εντάξει δε λέω, εκνευριστικό, θα μπορούσε τουλάχιστον να το βάλει στο αθόρυβο. Η “Μητσάκι” όμως τότε, ξεσπά σε μια κρίση γυναικείας ανασφάλειας και ξεστομίζει κουβέντες όπως “δεν λειτουργεί” και “αυτή η σχέση” και άλλες τέτοιες μπούλ σιτ.

Κάτσε κυρά μου, το ρωτάς το παλληκάρι πόσες σκάλες ανεβοκατέβηκε όλη μέρα; Το ρωτάς αν είχε όρεξη να δεί dvd ή να σου κάνει τα ακατανόμαστα; Και καλά, το βρακί σου δεν το βγάζεις, τουλάχιστον μια μακαρονάδα δεν μπορούσες να του φτιάξεις; Που όλη μέρα σέρβιρε τα άθλια παρασκευάσματα και πρέπει να τα δει και το βράδυ; Αμαν πια! Μόνο απαιτήσεις έχεις! Ξεχνάς τι θέλει ένας άντρας. ΚΑΛΟ φαί, ΚΑΛΟ σεξ, και ΟΧΙ γκρίνια! Εσύ τι κάνεις από αυτά;;; ΤΙΠΟΤΑ! Μεγεια σου λοιπόν ο καινούριος σου καναπές, εύχομαι να κάνει μόνο ΜΙΑ λακούβα από το ΔΙΚΟ ΣΟΥ κώλο… Κατα τα άλλα ο Manu Chao σε μάρανε… Αμαν πια…

Κουράγιο Αποστόλη…. Κουράγιο φίλε… Σε καταλαβαίνω…

Πάντα θεωρούσα το Δάνη Κατρανίδη ένα από τους σπουδαίους ηθοποιούς αλλά και μεγάλο σαν άντρα. Είναι από τους λίγους που έχουν εκτιμήσει την αξία του να φοράς παντελόνι (Prada στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά εξακολουθεί να είναι παντελόνι). Συγκαταλέγεται, και αυτό δεν είναι μόνο δική μου άποψη, ανάμεσα στους κορυφαίους, μεταξύ αυτών και ο Φρέντυ Γερμανός, και άλλους που δεν προέβαλαν τον ανδρισμό τους μέσα από διάφορες παιδαριώδεις, ανώριμες κινήσεις, αλλά μέσα από τη σωστή στάση, την αντρική χειραψία και όλα αυτά τα ιδεώδη που κάνουν ένα αρσενικό ανθρώπινο ον, άντρα.

Πήγα λοιπόν στο θέατρο, δεν το κρύβω για να με περάσετε για κουλτουριάρη, είχα χρόνια να πάω, και είδα το “Μάρτυρα Κατηγορίας” της Άγκαθα Κριστι με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Κώστα Σπυρόπουλο και φυσικά, το Δάνη Κατρανίδη. Η παράσταση ήταν εκπληκτική. Μοναδική ατμόσφαιρα, εξαιρετικές ερμηνείες, καταπληκτική σκηνοθεσία και φυσικά η σφραγίδα της ‘Αγκαθα Κρίστι στο σενάριο, άριστα αποδωμένο από το συγχωρεμένο Μάριο Πλωρίτη, απορροφούσαν το θεατή για τις 2 περίπου ώρες που διαρκούσε η παράσταση.

Αφού τελείωσε η παράσταση, λογικό ήταν πως δεν θα έφευγα αν δεν έσφιγγα το χέρι του Δάνη Κατρανίδη. Έτσι και έκανα. Παρότρυνα φυσικά την κουμπαρούλα μου, η οποία (θα το μαρτυρήσω, κουμπάρα συγγνώμη, ενθουσιάστηκε και δε δίστασε να ζητήσει αυτόγραφο) και αφού περάσανε διάφορα κοριτσάκια που τον παρακάλεσαν να μη σκοτώσει το Στράτο στο “Βέρα στο Δεξί”, ήρθε η σειρά μας.

Άνετος και εγάρδιος, μας χαιρέτησε και αφιέρωσε 5 λεπτά να μιλήσει μαζί μας. Δεν μπορώ να πω… τον κούφανα τον άνθρωπο. Στην αρχή με πέρασε για ηθοποιό μιας και τον ρώτησα για τις σκηνές που φλέρταρε με την (ανυπέρβλητης ομορφιάς) Μάντυ Λάμπου ή αλλιώς Αλίκη (Μάντυ, αν έβρισκα μια γυναίκα σαν εσένα, τώρα θα ήμουν παντρεμένος… Σίσσυ Χρηστίδου, το ίδιο ισχύει και για σένα – κουμπάρα μην το σχολιάσεις) στο σήριαλ αλλά του διευκρίνισα πως το μόνο που ήθελα ήταν να εντρυφίσω στο φλερτ της παλιάς σχολής, τότε που ο άντρας συγκλόνιζε μια γυναίκα μέσα σε ένα δείπνο, το αυθεντικό, το γνήσιο. Γέλασε με το σχολιό μου, ελπίζω να το δέχτηκε σαν αστείο, μιας και αυτή την πρόθεση είχα και συνεχίσαμε την κουβεντούλα μας. Είπαμε για σκάφη, του είπα για τη δουλειά μου το e-skafos.gr, και τον χαιρέτησα δηλώνοντας πως θα χαιρόμουν να τον έβλεπα σε κάποια από τις εκθέσεις που λαμβάνουμε μέρος. (Τώρα στα κοντά, το ναυτικό σαλόνι Καλαμαριάς 4-6 Μαίου – Ελάτε, κερνάμε καφέ )

Ξέρω, το τράβηξα πολύ, αλλά το ζουμί της βραδιάς είναι πως το φλερτ αυτής της κλάσης, της πολύ υψηλής, δεν περνάει πια, τουλάχιστον απο εμάς τους νεότερους. Μπορεί, δε λέω, κάτι να μην κάνουμε καλά, και σίγουρα, είναι ένας παράγοντας. Δεν μπορεί όμως, και οι γυναίκες, το περνούν πιστεύω για γραφικό. Χωρίς λόγο, σίγουρα, αλλά πιστεύω ότι έτσι συμβαίνει. Λίγες είναι οι γυναίκες που θα το δεχτούν ευχάριστα και τυχαίνει να είναι ήδη φίλες μου. Όχι από αυτές.. από τις άλλες, τις κανονικές φίλες. Σηκώνω λοιπόν το ποτήρι μου και εύχομαι κάποια στιγμή το φλερτ να γίνει αυτό που ήταν, επιπέδου και όχι απλά ατάκες με πρόστυχα υποννοούμενα, όπως είναι τώρα. Οι άνθρωποι να γίνουν πιο εύκολοι, όχι για να πέφτουν στο κρεββάτι, καταλαβαίνεις, πιο προσιτοί. Λιγότερο απαιτητικοί και πως το λένε ρε παιδάκι μου… να πλησιάζονται. Οι γυναίκες να μην σε κοιτάνε κάτω από τη μέση και μόνο, για να διαπιστώσουν πόσο φορτωμένος είσαι είτε σε πορτοφόλι, είτε στο εσώρουχο και οι άντρες κυνηγοί, όχι λιγούρια ή φλωρομπακούρια, πρόθυμοι να αφιερώσουν χρόνο, όχι μόνο στο κρεββάτι αλλά και στα άλλα, τα μικρά καθημερινά πράγματα που δίνουν χρώμα και ζωή στης μοναξιάς τον κήπο, όπως λέει και ο φίλος μου ο Θανάσης…

Μια έξυπνη φωτογραφία που βρήκα στο internet:

Έχω βαρεθεί να βλέπω στην τηλεόραση για το κλίμα των εορτών, δώρα, ακρίβεια και όλες αυτές τις αηδίες… επίσης, μιας και είμαι στο σπίτι των γονιών μου (άλλοτε σπίτι μου) για διακοπές, η αδερφή μου ψάχνει στην τηλεόραση όλες αυτές τις εκπομπές με θέμα “τι περιμένετε από τη νέα χρονιά”, “τι λένε τα άστρα για το 2007″, “τι να φορέσετε τη νέα χρονια”, “ΡΙΤΣΑ 33 ετών: Το 2007 θέλω να μου φέρει τον άντρα της ζωής μου”. Εκεί ανακαλύπτω πόσο μόνος μπορεί να αισθάνεται κάποιος και μιας και μετά από αρκετά χρόνια είμαι μόνος (ενν. χωρίς σχέση) και προσπαθώ να δώ τι συμβαίνει μέσα στα μυαλά αυτών των ανθρώπων. Αυτό όμως που περνάει πρώτο από το μυαλό μου είναι πως άραγε να είναι οι δικοί μου άνθρωποι και πως να αισθάνονται αυτό τον καιρό… Άραγε είναι πραγματικά ευτυχισμένοι; Νιώθουν πλήρεις και χαρούμενοι; Και πως άραγε να αισθάνονται οι άνθρωποι που ξόδεψαν χρόνο από τη ζωή τους μαζί μου; Οι γυναίκες που έστω για ένα βράδυ μου έκαναν παρέα; Οι γυναίκες που με πλήγωσαν; Οι γυναίκες που πλήγωσα; Οι γυναίκες που μου έμαθαν πολλά; Οι γυναίκες που μου πήραν το μυαλό;

Αυτή τη φορά θέλω να είναι μια πρωτοχρονιά διαφορετική από τις άλλες. Να κάτσω να σκεφτώ… τί έκανα που ήταν λάθος όχι μόνο το 2006… όλα τα χρόνια που πέρασαν… κάνουμε το λάθος να σκεφτόμαστε μόνο τα πιο πρόσφατα πράγματα, αυτά που είναι ακόμη χλιαρά στο μυαλό μας. Όχι όμως άλλα ίσως σημαντικότερα που ξέχάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Και με γνώμονα τα λάθη μου και το τι θα μπορούσα να είχα αποφύγει, τι θα μπορούσα να είχα κερδίσει και τι θα μπορούσα να είχα χάσει να ξεκινήσω το 2007

Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που μου έμαθαν έστω και το παραμικρό, τους ανθρώπους που έκατσαν παρέα μαζί μου και όλους όσους ξόδεψαν έστω και ένα δευτερόλεπτο για να μου χαμογελάσουν. Ευχαριστώ τους επισκέπτες αυτού του site, που πραγματικά είναι μια παρέα και φυσικά, το λόγο που υπάρχει αυτό το site, τις γυναίκες… ΟΛΕΣ τις γυναίκες της ζωής μου, που είτε πέρασαν καλά μαζί μου είτε άσχημα.. είτε υπήρξαμε ζευγάρι, είτε προσπάθησα να υπάρξουμε, είτε όχι… είτε ήταν φίλες μου, είτε όχι…

Καλή χρονιά σε όλους (μιας και τα Χριστούγεννα ήταν χτες) και ευτυχισμένο και δημιουργικό το 2007

Αυτό το post το ετοίμαζα από το καλοκαίρι, απλά τώρα βρήκα χρόνο να το ετοιμάσω…. Έτσι λοιπόν επιστρέφω, θυμίζοντάς σας μια σειρά που έπαιζε στον Alpha το καλοκαίρι με την οποία η Κουμπαρούλα μου είχε πάθει παράκρουση. Ήταν λοιπόν η θεά της φωτογραφίας, η Rubi, της οποίας κύρια δραστηριότητα ήταν να μασάει τα λεφτά των φραγκάτων ηρώων της σειράς.

Μου δώθηκε που λέτε η αφορμή να συλλογιστώ τον ορισμό της λέξης “αριβίστρια” ο οποίος ακουγόταν ανα 3 λεπτά στο σήριαλ (έλα τώρα, μεξικάνικο ήταν.. τι περίμενες;). Χονδρικά ο όρος αριβίστρια, σημαίνει η γυναίκα της οποίας κύρια απασχόληση είναι να σου τα μασάει.. όχι τα λόγια… δηλαδή και αυτό το κάνει, αλλά όχι μόνο. Εννοώ τα λεφτά.

Η λεία της είναι φραγκάτοι τύποι (κατα προτίμηση γύρω στην ηλικία 30-35) και το γήπεδό της είναι κυρίως τα μπουζούκια. Θα την αναγνωρίσετε από το γεγονός ότι δεν μιλάει σε άνθρωπο ο οποίος δεν έχει κάνει τη λουλουδού να ιδρώσει από το πήγαιν’έλα και δεν έχει τουλάχιστον 4 μπουκάλια Cardhu στο τραπέζι του. Σφηνάκια και ποτά δεν μετράνε. Για να τη ρίξεις πρέπει να ανοίξεις σαμπάνια ή… ακόμα καλύτερα να αδειάσεις 2-3 μπουκαλάκια Moet στα πόδια της ακόμη κι αν αυτή δεν καταδεχτεί να τη μυρίσει καν…

Η εμφάνισή της πάντα είναι πολύ προσεγμένη. Τόσο προσεγμένη που σου’ρχεται να πείς “Σ’αγαπάωωωωωωω” όταν περνάει απο δίπλα σου, αγνοώντας σε παντελώς. Αυτό άλλωστε είναι και το μεγαλύτερο όπλο της. Το να αγνοεί τον κοσμάκη.

Αν η μοίρα, ή το πορτοφόλι σου τη φέρουν στο κρεββάτι σου, τότε φίλε μου την έχεις βάψει. Η λογική της κολιτσίδας και του “μωράκι μουουουουου” εφαρμόζονται παρ’αυτά μέχρι να της πείς “παρ’τα αυτά”… Λουλούδια και τα λοιπά φτωχομπινεδιάρικα ξέχασέ τα. Ίσως θα έπρεπε να αναθερμάνεις τη σχέση σου με τον κοσμηματοπώλη της γειτονιάς…

Προσοχή: Αν είσαι πολύ ερωτευμένος ή πολύ θολωμένος, μη γίνεις πολύ παντρεμένος. Η αιτιολογία είναι απλούστατη. Εσύ κατα πάσα πιθανότητα έχεις φτάσει την τσέπη σου στα όριά της για να την έχεις “στα ώπα ώπα το μωράκι μου”, αλλά δεν πολυσκέφτεσαι να συνεχιστεί αυτό για πολύ. Μετά… θα της τον πάρεις τον αέρα… (άντε να δω τη μαγκιά σου). Αυτή όμως, νομίζει πως εσύ είσαι ο Αμοιράς από το “Βέρα στο δεξί”, που έχει το Ελλάδα – Βραζιλία ένα τσιγάρο δρόμο. Όταν αρχίσεις να της τα στερείς σιγά σιγά, θα τσινίσει… κι όταν τσινίσει…. “Εγώ ήμουν για τα μεγάλα σαλόνια…” και “Αλλιώς με είχες μάθει…” και το αγαπημένο της “Χαράμισα τον καιρό μου μαζί σου..” θα τα ακούς μέχρι να ματώσεις.

Γι’αυτό σου λέω φίλε.. πρόσεχε…

Δεν θα πάρω όρκο αν έχει κλείσει τα 20. Το βλέμμα της όμως είναι τόσο διαπεραστικό που νομίζεις πως χίλια μάτια σε εξετάζουν εξονυχιστικά. Τα χείλη της γεμίζουν υποσχέσεις το χαμόγελο που σαν να μην ξέρει τι μπορεί να προκαλέσει, το χαρίζει σε μια “Καλημέρα”. Το σώμα της δεν έχει ατέλειες, προδίδει την καταγωγή της και το περπάτημά της είναι γεμάτο αέρα και άνεση. Εύκολα καταλαβαίνεις πως είναι μια γυναίκα που όταν βγεί μια βόλτα, πολύς κόσμος θα ασχοληθεί μαζί της, και όσοι δεν ασχολούνται, θα ασχοληθούν.

Κι όμως, αυτή τη γυναίκα τη γουστάρω για το απέραντο θράσος της! Είτε το πιστεύετε είτε όχι. Δεν είναι άλλη μια χαζογκόμενα, άσχετα αν στην τσάντα της θα βρει κανείς διπλωμένο σχεδόν πάντα κάποιο περιοδικό μόδας. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι και γιατί, απλά πιστέψτε με… Η γυναίκα έχει θράσος, όχι μαλακίες…

Πέρασα σχεδόν τη μισή μέρα μου μαζί της (έτσι έτυχε δηλαδή, για να μη νομίζετε άλλα…), κουβεντιάσαμε, γελάσαμε, είπαμε διάφορα και αφού καληνυχτιστίκαμε, είπα να βγω για κανένα ποτό. Το βράδυ μου ήταν βαρετό. Και το μάτι μου όπου και να γυρνούσε, έπεφτε πάνω σε κάτι κακομοίρηδες ή σε κάτι “γαμήκουλες” που, πραγματικά, χαλάνε την πιάτσα (εκτενές report σε επόμενο post). Γύρισα σπίτι, ξεβίδωσα μια Miller (αμερικάνικη μπύρα, να τη θυμάστε, ήδη στην Αμερική είναι τεράστια, και θα κατακλύσει και την Ελλάδα), άναψα ένα τσιγάρο και έκατσα στο παράθυρο. Το αεράκι, ο ήχος της θάλασσας και η ωραία ανάμνηση που μου άφησε η θρασύτατη κατα τα άλλα γυναίκα (ο χαρακτηρισμός κοπέλα, ή κορίτσι της είναι πολύ λίγος…) μου έκαναν παρέα μέχρι να ξεβουλώσουν τα αυτιά μου από το “Τσικουλάτα τσικιτα… τσικι τσικι τσικι τσικι τα” και τα υπόλοιπα άσματα. Αυτό όμως που πραγματικά χρειαζόμουν ήταν η κάθαρση. Να πέσω στο κρεββάτι και να πω “Ωραία ήταν σήμερα”.

Ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία με βοήθησε. H Genuine Draft με το βιδωτό καπάκι, ο καπνός του τσιγάρου που ανέβαινε στο δεξί μου χέρι και το χαμόγελο που μου άφησε το χαμόγελό της, μαζί με το Slabo Day και το In the Skies του Peter Green μ’έκαναν να πω “Ναι, ωραία ήταν σήμερα, αύριο πάλι…”

Χωρίσαμε, τα χαλάσαμε, το διαλύσαμε, μείναμε μόνοι μας.. Όπως και να το πεί κανείς το ίδιο είναι. Η εγκατάλειψη και η μοναξιά σε βολοδέρνουν, αν είσαι ο εγκαταλελειμένος. Αν πάλι είσαι ο άλλος, ο εγκαταλείψας, τότε ξεστομίζεις κουβέντες όπως: “Έπρεπε να γίνει”, “Τώρα είμαι καλύτερα”, ή ακόμα χειρότερα, “Με τον/την… είναι καλύτερα” (βλ. παλιότερα άρθρα). Ας πάρουμε όμως το χωρισμό από την πλευρά του παρατημένου και ας το δούμε εν συντομία.

Για έναν άντρα, ο χωρισμός έχει τρείς φάσεις:

Φάση1: Κατήφια, θλίψη, μοναξιά, ψυχοπλάκωμα, βαρεμάρα, σκέψεις, αχαλίνωτα μεθύσια και πάει λέγοντας.

Φάση2: Την πέφτει σε όποια βρει μπροστά του εφαρμόζοντας το σύστημα “Όσο πίνω, ομορφαίνεις”. Πού και που κάνει σεξ.

Φάση3: Η ζωή είναι μικρή και θέλω να τη ζήσω με καλή παρέα. Θέλω σχέση, βαρέθηκα τα ξέκωλα…

Για μια γυναίκα είναι περίπου το ίδιο. Δηλαδή:

Φάση1: Κλάμα, πόνος, οδυρμός. Τηλεφωνήματα στον πρώην ανα 3 λεπτά. Τουτ, τουτ… “Δεν το σηκώνει… ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩΩΩ;”. Πρήξιμο στις φιλες. “Άααααχ Μάκη μουουουουουου!!!!”

Φάση2: Ψώνια, αποτρίχωση, ψώνια, μανικιούρ, ψώνια, βόλτα με τις φίλες, ψώνια, “Οι άντρες είναι γουρούνια”, “Να πά να γαμηθεί ο Μάκης”, ψώνια, “Δεν έχω ανάγκη κανένα καριόλη”, ψώνια, “Θέλω να ζήσω τη ζωή μου”, “Μόνο για την πάρτη μου, τίποτα άλλο” (αυτό είναι και το αγαπημένο τους πλάκα πλάκα), “Ο Μάκης είναι μαλακάρας” και άλλα τέτοια

Φάση3: Ψώνια, ψώνια, ψώνια, ψώνια… “Πω πω… Χρειάζομαι επειγόντως σεξ…”

Φάση3+1: Ο Μπάμπης, αν εξαιρέσεις τη μπυροκοιλιά και τη νυχάρα στο πόδι, μια χαρά παιδί είναι. Αν ήξερε και να ντύνεται.. Λέεεεεεες;

Φάση3+2: Μπάμπη μουουουουουουουουου!

Από τη σύντομη εμπειρία μου στην πιάτσα, βλέπω παντού ανθρώπους πληγωμένους, με απωθημένα, με κατάλοιπα από το παρελθόν, με κακή σεξουαλική ζωή… Δε λέω ότι είναι η πλειοψηφία, μην παρεξηγηθώ, αλλά είναι σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό. Και οι άνθρωποι αυτοί είναι πρόθυμοι να φερθούν όσο πιο ανόητα γίνεται, είτε στις μέλουσες, είτε στις τυχόν υπάρχουσες σχέσεις τους. Κάνω λοιπόν μια πρόταση (χωρίς να ξέρω αν κάνω σωστά ή λάθος) και λέω: Ας γίνει αφορμή ο κάθε χωρισμός για να φερθούμε καλύτερα. Ένα μίνι μάθημα για τις επόμενες σχέσεις. Ας μην αναλωνόμαστε σε παπαριές του στυλ: “Αυτή/ός χάνει… Εγώ είμαι ο/η γαμάτος/η” και ας δούμε την ουσία του χωρισμού. Τι έφταιξε; Τι έπαιξε; Πώς μπορώ να αποφύγω το βατερλώ στο μέλλον. Άλλωστε, σου το λένε και οι φίλοι σου: “Η ζωή συνεχίζεται”…

ΥΓ: Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε αυτούς/ές που έψαχναν στο google για “θέλει να χωρίσουμε, αλλά εγώ όχι”, “χώρισα”, “πως να ξεπεράσω την πρώην” κλπ. Κο